O wileńskiej pedagogice i jej propagatorach słów kilka

Beata Celina Topij-Stempińska

DOI: http://dx.doi.org/10.12775/30583

Abstrakt


W historię każdej dyscypliny naukowej wpisani są konkretni ludzie (Kąkol 2002; Dycht 2006; Meissner, Szulakiewicz 2008; Żukowski 2015; Bonusiak 2019). Oni ją nie tylko konstytuują, ale też rozwijają, odkrywają, poszukują odpowiedzi, rozważają, roztrząsają, omawiają i analizują problemy, dylematy, kwestie oraz zagadnienia związane bezpośrednio lub pośrednio z tą konkretną dyscypliną. W historię powstania i rozwoju pedagogiki w Polsce można śmiało wpisać wiele nazwisk. Warto tu przywołać postacie Jana Władysława Dawida, Bogdana Nawroczyńskiego, Sergiusza Hessena, Kazimierza Sośnickiego, Marii Grzegorzewskiej, Heleny Radlińskiej, Janusza Korczaka, Kazimierza Twardowskiego i wielu innych zasłużonych dla polskiej pedagogiki (Okoń 2000; Jakubiak, Jamrożek 2019).

Zdecydowana większość prekursorów polskiej pedagogiki związana była z konkretnymi uniwersytetami np. w Warszawie, Lwowie, Krakowie, Poznaniu. Prowadzili tam badania naukowe, zajęcia dla studentów, kształcili kadrę. Włączali się aktywnie w działalność społeczną, charytatywną. Działali w różnego typu stowarzyszeniach czy organizacjach. Byli aktywni na wielu polach. Niewątpliwie to dzięki aktywności naukowej uczonych, tej miary co Kazimierz Twardowski, na polskich uniwersytetach powstawały pierwsze katedry pedagogiki m.in. w Poznaniu, Lublinie, Warszawie, Krakowie i w Wilnie (Hejnicka-Bezwińska 2018: 47-48). Procesowi instytucjonalizacji pedagogiki oraz genezie powołania katedry pedagogiki w ostatnim z wymienionych ośrodków akademickich poświęcona jest publikacja autorstwa Władysławy Szulakiewicz pt. Pedagogika na Uniwersytecie Stefana Batorego, Toruń 2019.


Słowa kluczowe


pedagogika; Uniwersytet Stefana Batorego; Władysława Szulakiewicz; Ludwik Chmaj; Marian Massonius

Pełny tekst:

PDF

Bibliografia


Bonusiak W. (2019). Ignacy Łukasiewicz. Szejk z Galicji, Rzeszów: Libra.

Dycht M. (red.) (2006). Rozwój polskiej pedagogiki specjalnej w świetle dokonań jej twórców: szkic do portretu historycznego pedagogiki rewalidacyjnej i resocjalizacyjnej, Warszawa: Wydawnictwo Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego.

Hejnicka-Bezwińska T. (2018). Koncepcja pedagogiki (i pedagogiki ogólnej) w szkole lwowsko-warszawskiej, „Forum Pedagogiczne”, nr 1, s. 43–58.

Jakubiak K., Jamrożek W. (2019). Dziedzictwo oraz bilans praktyki i myśli pedagogicznej w Drugiej Rzeczypospolitej, „Forum Pedagogiczne”, nr 1, s. 18–31.

Kąkol J. (2002). Władysław Orlicz. Twórca Poznańskiej Szkoły Matematycznej, Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM.

Meissner A., Szulakiewicz W. (red.). (2008). Słownik biograficzny polskiej historii wychowania, Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek.

Okoń W. (2000). Wizerunki sławnych pedagogów polskich, Warszawa: Wydawnictwo Akademickie „Żak”.

Szulakiewicz W. (1999). Trudna biografia człowieka niestrudzonego. Pamięci Ludwika Chmaja – pedagoga, historyka filozofii i kultury, „Biuletyn Historii Wychowania” nr 9–10, s. 33–38.

Szulakiewicz W. (2003). Ludwik Chmaj (1888–1959). Zarys biografii i twórczości pedagogicznej, „Rozprawy z Dziejów Oświaty”, t. 42, s. 161–182.

Szulakiewicz W. (2010). Za przykładem mistrza. Tadeusza Czeżowskiego (1889–1981) służba uniwersytetowi i nauce, „Rozprawy z Dziejów Oświaty”, t. 47, s. 109–127.

Szulakiewicz W. (2018). Seminarium pedagogiczne Mariana Massoniusa – między filozofią a pedagogiką, „Przegląd Historyczno-Oświatowy”, nr 1–2, s. 109–121.

Żukowski P.M. (2015). Profesorowie i wykładowcy prawa administracyjnego i nauki administracji na polskich państwowych uniwersytetach w latach 1918–1939. Katedry i organizacja, „Krakowskie Studia z Historii Państwa i Prawa”, t. 8, nr 3, s. 299–317.


Refbacks

  • There are currently no refbacks.


Aktualne numery
ISSN 2450-5358

e-ISSN 2450-5366

Poprzedni: ISSN 2299-4890

Partnerzy platformy czasopism