Epistolarna etyka życia kontemplacyjnego w listach Janusza Korczaka

Abstrakt

Niniejszy artykuł jest nawiązaniem do wcześniejszej publikacji, w której omówione zostały związki pedagogiki epistolarnej, uprawianej konsekwentnie przez cała życie przez Janusza Korczaka i Joannę Kulmową z Arystotelesowską etyką umiaru i sprawiedliwości, etyką życzliwości i przyjaźni oraz etyką życia kontemplacyjnego. Zdaniem autorki artykułu pedagogika epistolarna Janusza Korczaka łączy się w szczególny sposób z etyką życia kontemplacyjnego, mającego związek z autokreacyjnymi kompetencjami autora Prawideł życia, niezależnością jego pedagogicznej wyobraźni, myślenia, pedagogicznych poglądów i racji. Celem tego artykułu jest więc potwierdzenie tezy, że pedagogia Korczaka wynikająca z potrzeby „wyjaśniania/rozumienia” własnej „mentalności autobiograficznej” i uprawianej przez Korczaka od samego początku epistolarnej sztuki „wychowania na dobrach kultury” łączy się  z kontemplacją w duchu Arystotelesa, a także Tomasza z Akwinu. Kontemplujący Korczak  pojawia się  w pisanych przez całe życie listach jako świadek prawdy, który poprzez kontemplację wnosi w życie społeczne głęboką i wyważoną refleksję pedagogiczną. Zdaniem autorki znajomość dzieł filozoficznych Arystotelesa i Tomasza z Akwinu połączona z bogactwem własnego życia kontemplacyjnego wpłynęła na zmianę świadomości wolicjonalnej autora Momentów wychowawczych oraz na wspierający  jego krytyczne myślenie, proces elaboracji. Stanowił on kontemplacyjną formę „życia w godności”, którą w szczególny sposób Korczak jako pisarz, lekarz, a przede wszystkim jako pedagog, adresował do dziecięcego odbiorcy.