Poznanie przez upodobnienie jako wejście w model Davida Silvermana

Abstrakt

Artykuł rozpatruje perspektywę metodologiczną, którą warto stosować w badaniach pedagogicznych, a w szczególności w pedagogice specjalnej. Perspektywa ta oparta jest ona na twierdzeniu Davida Silvermana o tym, że „nie istnieje neutralny problem badawczy”. Świat poznajemy w zależności od sposobu w jaki jest reprezentowany. Są to ograniczenia w poznawaniu, wskazujące na subiektywizm poznania.

W dalszej części artykułu nawiązuję do teorii poznania i podmiotu jako centralnego pojęcia i przyjmuję perspektywę J. Maritaina, teoretyka personalizmu chrześcijańskiego, który filozofię osoby ludzkiej wywodzi z tomistycznego pojęcia osoby.

Wskazuję na zgodność dwóch analizowanych koncepcji, co do wyróżnianych ograniczeń w poznawaniu i pokazuje możliwość pogłębienia poznania poprzez strategię upodobnienia afektywnego, umysłowego, upodobnienia do rzeczywistości jako nie dającej się ująć w pojęcia i poznania poetyckiego.

Zajmuję się tą przestrzenią poznania przez upodobnienie Jacques Maritane’a jako wejścia w pełnię poznanie właściwego też pedagogice specjalnej.