Innowacyjność w kulturze organizacyjnej zespołów nauczycielskich

Abstrakt

Zjawisko kultury organizacyjnej wymaga systematycznej penetracji ze względu na  jego rolę w sprawnym realizowaniu zadań nałożonych na instytucje edukacyjne, zwłaszcza w czasach szeroko rozumianych przemian, w tym zmiany edukacyjnej. Jednym z warunków przetrwania oraz atrakcyjności organizacji w zmiennym otoczeniu jest zdolność do wytwarzania i wprowadzania innowacji. Szkoła jako organizacja może pełnić czynną rolę w procesie innowacyjnym. Podłożem dla działalności innowacyjnej szkoły jest kultura organizacyjna, zwłaszcza jeden z jej poziomów – założenia odnośnie: natury człowieka, relacji międzyludzkich, natury otoczenia, samej organizacji oraz relacji organizacji z otoczeniem. Kultura i struktura organizacyjna to czynniki odpowiedzialne za wprowadzanie zmian, dlatego proces stawania się organizacją innowacyjną należy zacząć od kształtowania odpowiedniej kultury. Kultura innowacyjna, która może być rozpatrywana jako element kultury organizacyjnej, ale także jej typ, to kultura w wysokim stopniu elastyczna, samokrytyczna, dynamiczna, zdolna do podejmowania ryzyka, otwarta na potrzeby otoczenia, które są drogowskazem dla działalności organizacji. Zasadniczym celem artykułu jest z jednej strony: pokazanie wzajemnych zależności między kulturą organizacyjną szkoły a jej działalnością innowacyjną oraz teoretyczna weryfikacja pojęć kluczowych w dyskusji nad tym problemem, a z drugiej: odpowiedź na pytanie, w oparciu o wyniki badań własnych, czy kultura organizacyjna zespołów nauczycielskich jako jedna z subkultur w kulturze organizacyjnej szkoły tworzy środowisko przyjazne dla działalności innowacyjnej.