Grupa Balinta jako narzędzie doskonalące relacje z niepełnosprawnym pacjentem

Abstrakt

Celem niniejszej pracy jest ukazanie zalet grup Balinta jako metody doskonalenia  umiejętności pomagania wśród przedstawicieli zawodów pomocowych. Metoda Michaela Balinta jest specyficzną  grupy dyskusyjnej, pierwotnie ukierunkowanej na pracę z lekarzami pierwszego kontaktu jednak z powodzeniem stosowana dla psychologów, pedagogów, pracowników socjalnych, wolontariuszy i innych grup zawodowych. Grupa (8-12) zaproszonych lekarzy pod okiem prowadzącego spotkanie lidera omawiała przedstawioną historię spotkania z pacjentem. Kluczowymi aspektami grupy Balinta są między innymi atmosfera ufności, otwartości, bezpieczeństwa emocjonalnego oraz szacunku dla poglądów wygłaszanych przez innych członków grupy. W celu głębszego zrozumienia zalet metody Balinta przybliżono sylwetkę i rozwój naukowy autora tej metody szkolenia. W dalszej części omówione zostały podstawowe cechy typowej sesji balintowskiej oraz roli lidera grupy jako osoby odpowiedzialnej za jej przebieg. Wnioski do których dochodzi autor skupiają się wokół poglądu, że seminarium balintowskie pozwala przyjrzeć się procesowi pomagania i zrozumieć dynamikę kontaktu z osobą wspomaganą i poprzez to rozwinąć swe umiejętności pomagania jako znaczący element kompetencji zawodowych.