Przyszłość życia – o istnieniu i miłości do życia

Abstrakt

Autor ukazuje, że miłość do życia stanowi fundament jego sensu i warunek prawdziwej przyszłości. Współczesny człowiek coraz częściej nie żyje pełnią istnienia – funkcjonuje mechanicznie, posiada dobra materialne, lecz traci zdolność do zachwytu, wdzięczności i nadziei. Miłość do życia nie jest jedynie uczuciem, ale sposobem istnienia – uczestnictwem w świecie, w relacjach z innymi ludźmi, światem i Bogiem. Autor przeciwstawia postawy biofilne, otwarte na życie i jego tajemnicę, postawom nekromanijnym, zafascynowanym śmiercią i destrukcją, które prowadzą do pustki i stagnacji. Prawdziwa przyszłość życia urzeczywistnia się w dwóch wymiarach: symboliczno-kulturowym – zakorzenionym w pamięci, dziełach i gestach przekraczających prywatność jednostki – oraz duchowo-transcendentnym, pozwalającym uczestniczyć w czymś większym niż czas jednostkowy, w doświadczeniu nieśmiertelności, świadomości i wiecznego przepływu życia. Przyszłość życia nie tkwi w technologii, w kontroli nad losem ani w projektach doskonałości, lecz w umiejętności kochania życia, w uczestnictwie w świecie i w otwartości na sens większy niż my sami.