Denuncjatorzy w narodowosocjalistycznym „podwójnym państwie”

Abstrakt

Po przejęciu władzy przez narodowych socjalistów w Niemczech, rozpowszechniło się we wszystkich warstwach społeczeństwa, donosicielstwo do nowej władzy, mające dowodzić lojalności wobec niej i powodujące usunięcie wszystkich niesubordynowanych jednostek, nie zasługujących na udział w narodowej wspólnocie, ze względu na niewystraczający entuzjazm dla narodowego odrodzenia. Denuncjacja skutkowała różnorakimi konsekwencjami, od usunięcia z pracy urzędniczej, poprzez więzienie, obóz koncentracyjny, aż do uśmiercenia. Po upadku III Rezszy, na podstawie prawa wprowadzonego przez Aliantów, pociągano do odpowiedzialności denuncjatorów, za pomocnictwo do zabójstwa oraz, w jednym przypadku, sprawstwo zabójstwa, w przypadkach, w których denuncjacja doprowadziła do skazania na karę śmierci. Jednak od lat 1947/1948, opierając się na poglądach doktryny prawa karnego, dążono, posługując się różną argumentacją, dążono do uwolnienia od odpowiedzialności karnej denuncjatorów, co zostało zakończone pełnym sukcesem. Republika Federalna Niemiec, poprzez swoje sądy, w pełni poprała praktykę sądownictwa okresu III Rzeszy, przyjmując, w istocie, taką samą optykę, zarówno, jeśli chodzi o skazania zadenuncjowanych, jak i ocenę postepowania denuncjatorów.