Zespół zmęczenia, depresja oraz jakość życia u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym

Abstract

Wstęp. Stwardnienie rozsiane jest przewlekłą chorobą ośrodkowego układu nerwowego o podłożu autoimmunologicznym, w której obok narastającej niesprawności fizycznej występują zaburzenia neuropsychologiczne, prowadzące do znacznego obniżenia jakości życia pacjentów.
Cel. Celem badania była ocena częstości występowania zespołu zmęczenia i depresji u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym oraz ich wpływ na funkcjonowanie w obszarze fizycznym, poznawczym i psychospołecznym oraz na jakość życia.
Materiał i metody. W badaniu wzięło udział 62 pacjentów (37 kobiet i 25 mężczyzn) z remitująco-rzutową postacią stwardnienia rozsianego oraz 15 pacjentów (9 kobiet i 6 mężczyzn) z rwą kulszową, którzy stanowili grupę referencyjną. Częstość występowania zespołu zmęczenia, depresji i jakość życia pacjentów oceniano za pomocą Zmodyfikowanej Skali Wpływu Zmęczenia, Skali Depresji Becka oraz Kwestionariusza Dotyczącego Zdrowia EQ-5D.
Wyniki. U pacjentów z remitująco-rzutową postacią stwardnienia rozsianego zmęczenie o średnim nasileniu wykazano u 45,16% (n=28), natomiast depresję u 51,61% chorych (n=32), w tym łagodne zaburzenia depresyjne u 33,87% chorych (n=21), umiarkowane u 11,29% pacjentów (n=7), a nasilone u 6,45% (n=4). Uzyskane wyniki nie różniły się istotnie statystycznie od wyników uzyskanych w grupie referencyjnej. W grupie chorych na stwardnienie rozsiane stwierdzono istotną statystycznie zależność nasilenia depresji od wpływu zmęczenia na funkcjonowanie, głównie w wymiarze psychospołecznym.
Wnioski. Zespół zmęczenia i depresja występują u znaczącej części chorych na postać remitująco-rzutową stwardnienia rozsianego, zaburzając funkcjonowanie chorych w wymiarze psychospołecznym i istotnie obniżając ich jakość życia. Nasilenie zmęczenia w wymiarze ogólnym w grupie chorych na postać remitująco-rzutową SM istotnie dodatnio koreluje z nasileniem depresji. (PNN 2017;6(2):81–87)