Odrębność i współzależność przestrzeni edukacyjnych studentów. Mityczna hybryda trzech środowisk edukacyjnych
DOI:
https://doi.org/10.12775/ED.2024.003Parole chiave
przestrzeń edukacyjna, środowisko edukacyjne, studenci, przestrzeń hybrydalnaAbstract
Współczesny człowiek zdobywa wiedzę na wielu płaszczyznach z wykorzystaniem różnych metod i strategii. Począwszy od edukacji tradycyjnej (indoor – wewnątrz placówki), uważanej niegdyś za jedyny sposób nauki, po czerpanie wiedzy z najbliższego otoczenia, życia i funkcjonowania (edukacja outdoor – na zewnątrz instytucji), aż po wykorzystanie nowoczesnych technologii i poszukiwanie informacji w przestrzeni wirtualnej. Celem niniejszego artykułu jest przybliżenie charakterystyki wymienionych trzech środowisk edukacyjnych, w których żyje współczesny młody człowiek (student). Wskazane przestrzenie mimo występujących różnic i odrębności są od siebie zależne i wzajemnie się uzupełniają, tworząc przestrzeń hybrydalną – nowy wymiar edukacji młodych dorosłych.
Riferimenti bibliografici
1. Banaś, M., Czech, F., Kołaczek, M. (2019). Podsumowanie: Trzecia misja uczelni i różne drogi jej realizacji. Pobrane z: https://ruj.uj.edu.pl/server/api/core/bitstreams/ dd047dad-f081-4148-842b-14fdb43ab0a8/content
2. Bielinis, L. (2021). Uczenie się w przestrzeniach cyfrowych uniwersytetu. Studium teoretyczno-empiryczne. Kraków: Wydawnictwo Impuls.
3. Borawska-Kalbarczyk, K. (2017). Wirtualne środowisko kształcenia w procesie wspierania motywacji do uczenia się. Konteksty Pedagogiczne, nr 2(9), s. 153–164.
4. Chlipała, P. (2020). Możliwości i ograniczenia, prowadzenia wywiadów pogłębionych w przestrzeni realnej i wirtualnej. W: K. Mazurek-Łobocińska, M. Sobocińska (red.), Badania marketingowe w gospodarce cyfrowej (s. 182–194). Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu.
5. Daszkiewicz, M., Wrona, S. (2014). Zogniskowane wywiady grupowe online jako alternatywa dla tradycyjnych metod gromadzenia danych – szanse rozwoju i wyzwania dla badaczy. Pobrane z: https://www.ceeol.com/search/article-detail?id=278808 (22.01.2024).
6. Dąbrowski, M. (2013). E-learning w szkolnictwie wyższym. Pobrane z: https://bibliotekanauki.pl/articles/14966572 (30.04.2024).
7. Dziekońska J. (2020). Kultura dziecięca w internecie. Studium netnograficzne. Olsztyn: Wydawnictwo Uniwersytetu Warmińsko – Mazurskiego. Gardziński, P. (2015). Przestrzeń cyfrowa – arealny nowy świat. ARCHITECTURE et ARTIBUS, 1, s. 25–35.
8. Gołębniak, B.D. (2020). Konstruktywistyczna edukacja do konstruktywistycznego nauczania. Redefinicja relacji teorii i praktyki w akademickim kształceniu nauczycieli. Problemy wczesnej edukacji, 4(51), s. 32–46, DOI: https://doi.org/10.26881/ pwe.2020.51.03.
9. Gołębniak, B.D., Ostoja-Solecka, K. (2017). Kompetencje nauczycieli w zakresie korzystania z technologii informacyjno-komunikacyjnej w nauczaniu. Z badań etno-pedagogicznych. Pobrane z: http://yadda.icm.edu.pl/yadda/element/bwmeta1.element.mhpcccfb304-2bfe-4d73-b6d0-c782556225be/c/RL_T43_1_Golebniak_Ostoja-Solecka.pl (4.02.2024)
10. Jaskuła, S. (2021). Hybrydalna wędrówka między wymiarami. Journal of Modern Science, t. 1/46, s. 41–55, DOI: 10.13166/JMS/139690.
11. Jaskuła, S., Korporowicz, L. (2017). Współczesne paradygmaty dialogu międzykulturowego. Edukacja Humanistyczna, 2(37), s. 33–43.
12. Juszczyk, S. (2004). Dydaktyka informatyki i technologii informacyjnej jako element przestrzeni edukacyjnej. Dydaktyka Informatyki, 1, s. 85–103.
13. Kapica, G., Kapica, M. (2017), Szkoła wyższa w lokalnej przestrzeni edukacyjnej. Pobrane z: https://repo.uni.opole.pl/docstore/download/UO2f5d074f459842f8af49afbd04526f0e/KapicaM-Szkola.pdf (29.11.2023).
14. Kruk, J. (2020). Uczenie się w środowisku i dla środowiska jako wymóg współczesności. Pobrane z: https://czasopisma.bg.ug.edu.pl/index.php/pwe/article/view/5047/4947 (29.01.2024). DOI: https://doi.org/10.26881/pwe.2020.50.01.
15. Kubinowski, D. (2018). Możliwości zastosowania społecznych badań internetowych w konstruowaniu wiedzy pedagogicznej. Przegląd Badań Edukacyjnych, 25, s. 333–343. DOI:10.12775/PBE.2017.033 34
16. Kwiatkowska, H. (2001). Czas, miejsce, przestrzeń – zaniedbane kategorie pedagogiczne. W: A. Nalaskowski, K. Rubacha (red.), Pedagogika u progu trzeciego tysiąclecia (s. 22–28). Toruń: Wydawnictwo UMK.
17. Morbitzer, J. (2010). Współczesna przestrzeń edukacyjna. W: J. Grzesiak (red.), Ewaluacja i innowacje w edukacji. Kompetencje i odpowiedzialność nauczyciela (s. 59–68). Poznań: Wydawnictwo Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu.
18. Morbitzer, J. (2015). O nowej przestrzeni edukacyjnej w hybrydowym świecie. Labor et Educatio, 3, s. 411–430.
19. Pauluk, D. (2016). Ukryte programy uniwersyteckiej edukacji i ich rezultaty. Doświadczenia studentów pedagogiki. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego.
20. Piotrowska-Piątek, A. (2017). Trzecia misja szkół wyższych w Polsce w kontekście ich roli w rozwoju regionalnym. Pobrane z: https://econjournals.sgh.waw.pl/EEiM/article/ view/1187/1052 (24.01.2024). DOI: https://doi.org/10.5604/01.3001.0010.5936
21. Plichta, P. (2017). Socjalizacja i wychowanie dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością intelektualną w erze cyfrowej. Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek.
22. Poynter, R. (2010). The handbook of online and social media research. Tools and techniques for market researchers. Chichester: John Wiley and Sons.
23. Prensky, M. (2001). Digital Natives, Digital Immigrants. On the Horizon, 9(5), p. 1–6.
24. Ptaszek, G., Bigaj, M., Dębski, M., Pyżalski, M., Stunża, G. (2020). Zdalna edukacja – gdzie byliśmy, dokąd idziemy? Wstępne wyniki badania naukowego „Zdalne nauczanie a adaptacja do warunków społecznych w czasie epidemii koronawirusa”. Pobrane z: https:// repozytorium.bg.ug.edu.pl/info/report/UOG9d60396e68ab4081bd84cdb8c89ef6a3 ( 15.03.2024). DOI:10.13140/RG.2.2.25737.67685.
25. Retkiewicz, W. (2002). Przestrzeń wirtualna jako miejsce pracy, usług, wypoczynku i „zamieszkania”. Pobrane z: https://www.researchgate.net/publication/306030874_Przestrzen_wirtualna_jako_miejsce_pracy_uslug_wypoczynki_i_'zamieszkania' (3.01.2024).
26. Retkiewicz, W. (2014). Przestrzenna natura cyberprzestrzeni. W: Z. Rykiel, J. Kinal (red.), Wirtualność jako realność (s. 11–22). Rzeszów: Wydawnictwo Uniwersytetu Rzeszowskiego.
27. Sloan, L., Quan-Haase A. (2017). The sage handbook of social media research methods. Los Angeles: Sage.
28. Sysło M.M. (2005). Rozwój technologii informacyjnej a edukacja – stan, kierunki, wyzwania, http://www.ptde.org/file.php/1/Archiwum/XI/2.pdf (10.01.2014).
29. Szpunar, M. (2007). Badania Internetu vs. badania w Internecie, czyli jak badać nowe medium: podstawowe problemy metodologiczne. Pobrane z: https://ruj.uj.edu.pl/xmlui/ handle/item/130121 (25.01.2024).
30. Śliwerski, B. (2010). Myśleć jak pedagog. Sopot: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne. Tomczyk, Ł. (2015). Edukacja osób starszych. Seniorzy w przestrzeni nowych mediów, Warszawa: Wydawnictwo Diffin.
31. Żołędowska-Król, B. (2007). Nauczanie na odległość w szkolnictwie wyższym. Pobrane z: https://sbc.org.pl/Content/7684/zoledowska.pdf (30.04.2023).
Downloads
Pubblicato
Come citare
Fascicolo
Sezione
Licenza
Questo lavoro è fornito con la licenza Creative Commons Attribuzione - Non opere derivate 4.0 Internazionale.
Stats
Number of views and downloads: 868
Number of citations: 0
