Latynoamerykański model Duszpasterstwa Młodzieży

Résumé

W artykule autor, wychodząc od rzeczywistości młodych ludzi w Ameryce Łacińskiej i prezentując dynamikę duszpasterską tamtejszego Kościoła, wskazuje na konieczność zmian w formach Duszpasterstwa Młodzieży. Przedstawia model duszpasterski dla Kościoła wychodzącego na zewnątrz, wpisujący się w szerszy projekt nawrócenia pastoralnego, do którego wzywa papież Franciszek. Postuluje taką reformę struktur eklezjalnych, aby odpowiadały temu, o czym można przeczytać w Dokumencie Końcowym Konferencji w Aparecida: „Kościół wezwany jest do głębokiego i gruntownego przemyślenia swojej misji i rozpoczęcia jej na nowo z wiernością i odwagą w nowej rzeczywistości Ameryki Łacińskiej i świata” (DA 11).

Wymaga to od Kościoła przyjęcia postawy otwarcia na nowe inicjatywy, wspierania działań, które rozwijają się „na zewnątrz”, z dala od środowiska parafii i przyjęcia postawy misyjnej, co wiąże się z koniecznością wyjścia w kierunku „młodzieżowych peryferii”. Oznacza to obowiązek przemyślenia dotychczasowych form funkcjonowania duszpasterstwa, porzucenia gotowych schematów działania, aby móc spotkać młodych tam, gdzie oni rzeczywiście się znajdują, czyli najczęściej z dala od Kościoła.