Kto mówi? Pytanie o narrację w dobie pluralizmu

Abstract

Religia jest fenomenem, jaki może być badany w ramach różnych paradygmatów naukowych w obrębie różnych dyscyplin. Zwrot hermeneutyczny, a także zwrot lingwistyczny uświadomiły nam, że nie jest możliwe zdystansowanie się od przedmiotu badania, co oznacza, że teolog konfesyjnie zaangażowany w tej materii nie różni się od badacza religii, który nie przystępuje do niego z powodów religijnych. Próba budowania refleksji trans-religijnej w konsekwencji jawi się także jako swego typu narracja zaangażowana, w tym przypadku na rzecz relatywizmu religijnego. Odwołując się natomiast do kategorii motywacji piszącego, trzeba przyznać, że może ona w sposób prawomocny i niedyskredytujący wykazywać cechy konfesyjne i nie sprawia, że tekst z tej motywacji powstały przestaje być tekstem naukowym. Narracja przyjmowana przez teologię dogmatyczną jest zatem takim sposobem mówienia, który ujawnia swoje konfesyjne zaangażowanie oraz czyni tekst pod tym względem klarownym, co świadczy o jej hermeneutycznej transparentności.