Praxis eklezjalna jako życie wiary

Abstrakt

Niniejszy artykuł składa się z trzech części. W pierwszej przedstawiamy wiarę chrześcijańską jako „życie” w kontekście współczesnej teologii i kultury. „Kryzys wiary”, w którym żyjemy, ma różne historyczne korzenie, takie jak: nowoczesność, sekularyzacja, niewystarczający rozwój teologii, pewne antyświadectwa czy skandale itd. – które to pociągają za sobą przeszkody, by „żyć wiarą”. W rezultacie tego wszystkiego jest rzeczą konieczną zadać pytanie, jakie drogi powinny być obrane przez Nową Ewangelizację, jako współczesny wyraz kościelnej praxis, aby umocnić „życie wiary” wśród chrześcijan. Druga część kładzie nacisk na chrześcijańskie świadectwo łącznie z osobistym i kościelnym lub „pastoralnym” nawróceniem. Koniec pontyfikatu Benedykta XVI oraz początek pontyfikatu papieża Franciszka wskazywały na różne wymiary wiary, począwszy od uwrażliwienia na potrzebę i jakość nawrócenia (osobistego, kościelnego, społecznego, edukacyjnego, kulturowego itd.). Odnosiły się one także do „zawartości” wiary, jak to przedstawiono w Katechizmie Kościoła Katolickiego. Podsumowując, trzecia część proponuje „dekalog edukacyjny” dla edukacji wiary dziś. „Symfonia wiary” powinna być zinterpretowana według wszystkich zasadniczych jej wymiarów, spośród których wielu dziś brakuje: chrześcijańska antropologia, a szczególnie edukacyjna ścieżka piękna; wymiar biblijny, liturgiczny i sakramentalny; edukacja moralna i wrażliwość społeczna, które muszą być dopełnione nauką modlitwy, świętości w życiu codziennym i apostolskiej lub misyjnej troski o wszystkich (począwszy od dzieciństwa). Edukacja wiary koniecznie musi być zadaniem interdyscyplinarnym, ze szczególnymi projektami na każdej z płaszczyzn działalności (rodzina, szkoła, parafia itd.).