Od umowy o wolnym handlu między UE a Koreą Południową do umowy między UE a Nową Zelandią: droga do przełomu w egzekwowaniu praw pracowniczych

Abstrakt

Analiza ścieżki, która doprowadziła do przełomu w myśleniu Komisji Europejskiej o polityce handlowej w kontekście egzekwowania praw pracowniczych, okazuje się kluczowa dla formułowania dalszych postulatów pod adresem treści nowych umów handlowych Zamieszczone w artykule wywody koncentrują się wokół problemu braku możliwości nałożenia sankcji na partnera handlowego w umowach handlowych czwartej generacji Autorka artykułu skupia się na omówieniu umowy o wolnym handlu między UE a Koreą Południową, ponieważ zaowocowała ona powołaniem panelu ekspertów, którego raport przyczynił się do ratyfikowania przez Koreę Południową konwencji MOP nr 29, 87 i 98 Jednakże nowelizacja koreańskich przepisów nie w pełni wdrożyła postanowienia tych konwencji Spowodowało to przełom w myśleniu o polityce handlowej Rewizja poglądów dotyczących podejścia promocyjnego prezentowanego przez Komisję Europejską uwidoczniła się w treści nowej umowy o wolnym handlu zawartej w 2022 r z Nową Zelandią Słusznie przewiduje ona możliwość nałożenia sankcji w przypadku poważnego naruszenia praw pracowniczych, co zdaniem autorki artykułu kwalifikuje ją jako umowę piątej generacji Nie oznacza to jednak, że umowa ta jest idealna Badania prawnoporównawcze prowadzą autorkę do sformułowania wniosków de lege ferenda w tym zakresie.