Ostatni człowiek a idea pokolenia, czyli jak Fukuyama odkrywał naturę ludzką.

Abstrakt

Niniejszy artykuł ma na celu zweryfikowanie tezy Fukuyamy, zgodnie z którą nadchodzący koniec historii powiązany jest z zastąpieniem ludzkiej potrzeby uznania przez osiągniecie przez ostatnich ludzi równości i wzajemnego uznania w demokracjach liberalnych państw homogenicznych. Analizuję w nim koncepcję natury ludzkiej, której istnienie Fukuyama przyjmuje bez zastrzeżeń, a która służy mu do określenie istoty ostatniego człowieka. Zastanawiam sięrównież, czy napędzający zdaniem Fukuyamy bieg historii platoński thymos, leżący również u podstawy heglowskiej koncepcji potrzeby uznania, pozwala na wyciągnięcie tak daleko idących wniosków, jak te zaprezentowane w Ostatnim człowieku. Rozważania Fukuyamy dotyczące thymos zestawiam z ujęciami jego roli w ludzkim życiu przedstawionymi przez Hobbesa i Rousseau, zaś pogląd głoszący możliwość osiągnięcia kresu historii z ideą pokolenia Josè Ortegi y Gasseta.