Tożsamość pedagogiki religii

Abstrakt

Artykuł jest głosem w dyskusji nad istotą i przedmiotem badań dyscypliny, jaką jest pedagogika religii. Została ona uznana za „opcję” czy też „nurt” pedagogiczny, w którym bierze się pod uwagę badania nad fenomenem, sytuacją wychowawczą respektującą wymiar religijny całościowo rozpatrywanych problemów życia zarówno wychowanka, jak i badacza. Ten obszar zainteresowań badawczych pedagogiki religii wskazuje, że zmierza ona do tworzenia teorii procesu nauczania i wychowania opartego na treściach religijnych. W takim znaczeniu pedagogika religii obejmuje „edukacyjny potencjał różnych postaci religii i formułującą teorię kształcenia religijnego i socjalizacji religijnej w obszarze Kościoła, rodziny, szkoły i społeczeństwa” i przyjmuje postać samodzielnej dyscypliny naukowej. To w sposób istotny odróżnia ją od katechetyki, która należy do nauk teologicznych. W prowadzonych badaniach korzysta zarówno z metodologii nauk teologicznych, jak i humanistycznych. Wprawdzie dyskusja o istocie pedagogiki religii się nie skończyła, to już teraz można powiedzieć, że otwiera ona nowe perspektywy poznawania sensu wszelkiego istnienia w świecie. Pomocą w tych procesach winno być dowartościowanie roli poznania religijnego w procesach edukacji, które może kształtować nowe myślenie człowieka. To zaś domaga się pełnoprawnego respektowania Boga nie tylko jako istoty, od której człowiek jest zależny, lecz także i tego, że Bóg nigdy nie okłamie.