Kościół Domowy jako miejsce eklezjalnego wzrostu w wierze

Abstrakt

Życie sakramentalne należy do podstawowych wymiarów życia Kościoła . Wokół celebracji misteriów zbawczych ukonkretnia się natura misyjności, ewangelizacji, a także wychowania i nauczania . W tym kluczu liturgia jest spoiwem, w ramach którego wszyscy członkowie Kościoła odnajdują swoją tożsamość . Dotyczy to zarówno indywidualnych postaw osób wierzących, jak i wspólnot: zaczynając od wspólnoty rodzinnej, przez wspólnoty adekwatne do aktualnych sytuacji rodzinnych czy zawodowych, a skończywszy na globalnym i kosmicznym wymiarze wspólnoty, jaką jest Kościół.

Prezentowany artykuł dotyczy kwestii wpływu życia liturgicznego na kondycję duchową rodziny. Jego celem jest zatem analiza zagadnienia „Kościoła Domowego”, czyli rzeczywistości, w której zakresie zawiera się wymiar duchowej formacji danej rodziny. Owe wychowywanie, czyli formacja, znajduje swoje źródło w życiu sakramentalnym. Działalność kultyczna natomiast, przeżywana przez daną rodzinę, w naturalny sposób dotyczy wymiaru lokalnego, jaki ukonkretnia się w parafii, do jakiej należy dana rodzina.

Teoretyczna analiza znajduje swoje odzwierciedlenie w przeprowadzonych badaniach empirycznych (ankietach jakościowych i ilościowych) w parafii pw. Św. Józefa w Toruniu, którą prowadzą Ojcowie ze Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela. Działania służące wsparciu rodzin przez ojców redemptorystów były polem prowadzenia badań w ramach grantu pt. „Model wsparcia rodziny oferowany przez Zgromadzenie Najświętszego Odkupiciela w Toruniu”, którego kierownikiem był dr hab. Krzysztof Pilarz, prof. UMK. Grant był finansowany przez Fundusz Stypendialny im. ks. Jerzego Bagrowicza (podmiot kierujący – Fundacja Pro Futuro Theologiae) . Niniejszy artykuł powstał jako jeden z trzech zaplanowanych artykułów po zakończeniu grantu badawczego.