AUKUS jako skuteczna odpowiedź na potencjalne ograniczenie amerykańskiej dominacji w Regionie Indo-Pacyfiku

Abstrakt

Celem artykułu jest ocena roli porozumienia AUKUS w polityce amerykańskiej oraz trwałości zmiany podejścia do roli regionalnych kompleksów bezpieczeństwa. Założono, że cecha współczesnej amerykańskiej polityki jest wymianą instrumentów zapewniających globalną hegemonię. Indywidualistyczna i reaktywna polityka w stosunku do działań podejmowanych przez innych graczy jest zastępowana działaniami kooperacyjnymi. Proponowane podejście opiera się na dwóch teoriach: sojusze i regionalne kompleksy bezpieczeństwa (RSC). Założono, że na obszarach morskich, za zgodą państw regionu, rolę tzw. podmiotu dominującego może pełnić siła morska spoza tego obszaru (Buzan, s. 490-492). Uznano, że regionalne morskie kompleksy bezpieczeństwa powinny być tworzone w oparciu o teorię sojuszy (Walt 1987, Stefanowicz 1991). Teoria ta może być wykorzystywana do oceny efektywności działań koalicyjnych w sytuacji, gdy jej instytucjonalna formalizacja jest nieuzasadniona lub jej tworzenie może być etapem w procesie budowania sojuszu. Przyjęto, że powstanie sojuszu wynika ze zbieżności interesów państwa dążącego do pełnienia w nim roli lidera i państw adresatów. Czas trwania i możliwości oddziaływania determinowane są trwałością interesów, które doprowadziły do ​​ich powstania, stopniem ich zbieżności oraz możliwościami realizacji przez poszczególnych członków. Pozwoliło to wykazać, że powstanie AUKUS jest wynikiem istniejącej wspólnoty interesów sygnatariuszy dotyczącej ograniczenia możliwości przejmowania kontroli żeglugi w regionie Indo-Pacyfiku przez inne podmioty morskie, możliwości destabilizacji oczekiwany przez jej członków stan stabilności regionalnej i próby zdominowania regionu gospodarczego przez Chiny. Zakres podjętej współpracy ma na celu ograniczenie prób uzyskania możliwości militarnej działalności morskiej Marynarki Wojennej Chin na Oceanie Indyjskim. Jednak ze względu na prawdopodobną reakcję tego kraju nie zostanie on przekształcony w formalny sojusz o charakterze instytucjonalnym.