Przykład wyższych sfer – rosyjskie siostry miłosierdzia na frontach wojennych w XIX i XX wieku (do 1918 r.)

Abstrakt

Artykuł jest poświęcony posłudze sióstr miłosierdzia, działających w ramach Czerwonego Krzyża, w konfliktach zbrojnych z udziałem (bezpośrednim lub wspierającym) Imperium Rosyjskiego od XIX w. do końca I wojny światowej. Podjęta w połowie XIX w. przez członków rodziny panującej i przedstawicieli rosyjskiej arystokracji inicjatywa utworzenia wspólnot sióstr miłosierdzia miała na celu zapewnienie pomocy ubogim, sierotom, wdowom oraz chorym. Wśród wymienionych kategorii byli również chorzy i ranni żołnierze wracający z frontu, którzy nie nadawali się już do służby czynnej w armii. Ci ostatni wymagali również pomocy bezpośrednio na froncie działań wojennych. W związku z powyższym z biegiem lat w Imperium Rosyjskim powstawały kolejne wspólnoty sióstr miłosierdzia, do których za przykładem kobiet szlachetnie urodzonych wstępowały również kobiety z innych warstw społecznych. Z chwilą wybuchu wojny kierowano je do frontowych szpitali i lazaretów bądź punktów opieki dla chorych i rannych żołnierzy na jego tyłach. Niejednokrotnie swoją służbę opłacały one chorobami, a nawet własnym życiem. Swobodna działalność tak istotnych dla całego społeczeństwa wspólnot sióstr miłosierdzia przetrwała w Rosji do czasu rewolucji październikowej 1917 r.