„Gminne becikowe” w wybranych jednostkach samorządu terytorialnego

Abstrakt

Na podstawie art. 22a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym rada gminy w drodze uchwały może przyznać zamieszkałym na terenie jej działania osobom jednorazową zapomogę z tytułu urodzenia ich dziecka. Szczegółowe zasady udzielania „gminnego becikowego” ma określać natomiast dana uchwała rady gminy, przy czym ustawodawca pozostawia pewną swobodę uchwałodawcom w formułowaniu przepisów w tym zakresie. Choćby dlatego też wysokość kwoty świadczeń różni się w poszczególnych gminach. Z danych Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wynika, że w ciągu 15 lat liczba samorządów, które wypłacają gminne becikowe, wzrosła o ponad połowę. Jednakże, zaledwie kilka procent gmin w Polsce uchwaliło ten mechanizm do tej pory, a konkretnie 86 takich jednostek samorządu terytorialnego. Pomimo wzrostu liczby gmin, które mają do zaoferowania takie rozwiązanie swoim mieszkańcom, liczba świadczeń coraz bardziej spada. Celem niniejszego artykułu będzie zbadanie powodów, którymi kierują się twórcy uchwał w wybranych gminach. Dodatkowo zostaną przedstawione postulaty de lege ferenda oraz uwagi de lege lata, w szczególności w aspekcie zakresu kompetencji rady gminy w związku z ustanawianiem szczegółowych zasad przyznawania „gminnego becikowego”. Zostanie równie omówiona kwestia pomocy rzeczowej w formie wyprawki z tytułu urodzenia dziecka jako „dodatku” do „gminnego becikowego” na przykładzie Miasta Ostrołęki oraz Gminy Solina. W artykule zastosowano metodę dogmatyczno-prawną oraz prawnoporównawczą.