Inspiracje schulzowskie i mit wielokulturowości w drohobyckich auto(tanato)grafiach

Résumé

Artykuł jest próbą zwrócenia uwagi na prawie niezbadany kontekst funkcjonowania twórczości i biografii Brunona Schulza, na który składają się autonarracje ocalonych pochodzących z Drohobycza i Borysławia. Wspomniane narracje, ukazujące się w drugiej połowie lat dziewięćdziesiątych i początku lat dwutysięcznych, dają się zakwalifikować do kategorii tekstów, które Bartłomiej Krupa określa mianem „późnych świadectw”. Analizie poddane zostały m.in. Drohobycz, Drohobycz (1997) Henryka Grynberga, Koń Pana Boga (1999) Wilhelma Dichtera, Z Drohobycza do Ziemi Odzyskanej (1999) Henryka Hoffmana oraz Pierwsza noc u Szatana (2005) Erwina Schenkelbacha. Są to teksty zróżnicowane pod względem gatunkowym, nawiązują do różnych konwencji literackich, realizują jednak pewien dający się zrekonstruować narracyjny schemat radzenia sobie z traumatycznym doświadczeniem Zagłady. Wspomniane teksty zostały odczytane jako rozbudowane auto(tanato)grafie, w których biografia i tekstografia Schulza stają się swoistą matrycą kulturową, dzięki której m.in dochodzi do przepracowania traumatycznych doświadczeń oraz do tożsamościowego scalania poprzez praktykę autonarracji.