Josua, die Gewalt und die Bewohner des Landes

Résumé

Jozue, przemoc i mieszkańcy ziemi

Teologiczna perspektywa wydarzeń opowiadanych w Księdze Jozuego jest uwypuklona zwłaszcza w ich podsumowaniach retrospektywnych. To tutaj jeszcze raz staje się jasne, że podbój ziemi przez Izrael nie jest ludobójstwem motywowanym religią. Decydującym kryterium jest wrogość wobec Izraela. "Wrogość wobec Izraela" oznacza jednak "wrogość wobec Izraela, który zwraca uwagę na Boga, z całego swego serca i określa swoje zachowanie zgodnie z wolą Boga". Jeśli tylko Izrael odpiera wolę Boga, przygotowuje własną zgubę. Decydujące kryterium ma charakter nie etniczny, ale etyczno-teologiczny: jest to kwestia posłuszeństwa lub nieposłuszeństwa wobec Boga. W Josh 21:44 czytamy: "Żaden z ich wrogów nie mógł się wobec nich ostać, gdyż Pan wydał wszystkich ich wrogów w ich ręce". Ostatecznie oznacza to, że opór przeciwko Bogu nie możne trwać w nieskończoność, jest on pokazany przez Izraela lub ludzi.

W swojej ostatecznej kompozycji, Księga Jozuego zakłada, że wrogowie Izraela są trwałą rzeczywistością. Izrael jednak otrzymuje zapewnienie, że byłby w stanie żyć w bezpieczeństwie (Joz 23: 1–5; Ps 23: 5), nawet w obecności tych wrogów. Jako takie, księga znajduje się w polu napięć między "już" i "jeszcze nie": YHWH wcześniej pokonał wrogów Izraela i dał ziemię Izraelowi, jednak wrogowie pozostają zagrożeniem dla Izraela. Jeśli Izrael zapomni o przymierzu z Bogiem, to padnie ofiarą wrogów (por. Sdz) i ostatecznie może być wyprowadzony z ziemi (2 Krl 17; 25).

W ten sposób Księga Jozuego jest nie tylko, a nawet nie przede wszystkim, księgą, która patrzy w przeszłość, lecz także taką, która patrzy w przyszłość, jest pełna nadziei. Aby być dokładnym: jest to książka, która opracowuje kryteria udanego życia w teraźniejszości, zgodne z pobożnymi standardami, a które zyskuje nadzieję na spełnienie w przyszłości z tego prawdziwego życia (Joz 23; 24).