Author Guidelines

Autorzy powinni dostarczyć komplet informacji (zgodnych z niżej wskazanym układem tekstu). Dopuszczamy artykuły o objętości maksymalnie jednego arkusza wydawniczego (40 tys. znaków ze spacjami, 20–22 znormalizowane strony maszynopisu). Prosimy o dołączenie streszczeń w językach polskim i angielskim oraz pięciu słów kluczy w językach polskim i angielskim. Tekst musi zawierać bibliografię załącznikową sporządzoną według podanych niżej wytycznych.

• UKŁAD I FORMATOWANIE TEKSTU  

1. 1. Teksty wraz z przypisami powinny być zapisane w formatach: *.doc, *.docx lub *.rtf. Tekst powinien być przesłany w wersji edytowalnej za pośrednictwem systemu Akademicka Platforma Czasopism (po wcześniejszym założeniu konta).

   2. Układ tekstu:
      • tytuł artykułu (polski i angielski);
      • imię i nazwisko autora;
      • afiliacja (instytucja, miejscowość lub w przypadku braku instytucji sama miejscowość);
      • numer ORCID;
      • tekst główny;
      • bibliografia;
      • streszczenia w językach polskim i angielskim (do 1,5 tys. znaków ze spacjami każde z nich);
      • po 5 słów kluczowych w językach polskim i angielskim.
   3. W tekście dopuszczalny jest podział na części (numeracja rzymska, śródtytuły – pismem pogrubionym).
   4. Dywiz stosuje się w słowach złożonych, podwójnych nazwiskach, numerach domów, telefonów itp. (np. Kowalska-Nowak, biało-czerwony). W funkcji myślnika stosowana jest półpauza, używa się jej przy wtrąceniach oraz m.in. w datach i zapisach oznaczających trwanie (np. w latach 1939–1945, przez 20–21 dni).
   5. Formatowanie tekstu:
      • Tekst główny – stopień pisma 12, interlinia 1,5, wcięcie pierwszego wiersza akapitu 1,25, wyjustowany.
      • Cytat blokowy (por. niżej: CYTATY, pkt 1) – pismo proste, stopień pisma 10, interlinia 1,0, lewostronne wcięcie całego bloku 1,25, wyjustowany, nad cytatem i pod nim po jednym pustym wierszu.
      • Przypisy – dodane automatycznie w edytorze tekstu przypisy dolne, stopień pisma 10, interlinia 1,0, wcięcie pierwszego wiersza 1,25, wyjustowany.
   6. W tekście z zasady nie stosuje się:
      • wersalików, kapitalików;
      • podkreśleń;
      • automatycznego dzielenia wyrazów;
      • twardych spacji i miękkich enterów.
   7. Wszystkie wyróżnienia w tekście zapisuje się pismem rozstrzelonym (o 1 punkt). Wyróżnienia pochodzące ze źródeł – bez oznaczenia. Wyróżnienia pochodzące od autora tekstu – z dopiskiem w nawiasie kwadratowym z podaniem inicjałów [podkr. – J. K.].
   8. Zapis tytułów:
      • Rękopisy i maszynopisy niepublikowane: oryginalny tytuł lub incipit – pismem prostym, w cudzysłowie.
      • Druki (w tym publikacje internetowe): tytuły dzieł, rozdziałów, dokumentów – kursywą, bez cudzysłowu; tytuły domyślne lub przyjęte zwyczajowo (np. Biblia, Koran) – wielką literą bez wyróżnień; tytuły czasopism – pismem prostym, w cudzysłowie.
   9. Wyrazy i zwroty obcojęzyczne (w tym łacińskie i greckie) zapisuje się kursywą. Ich objaśnienia (z pominięciem powszechnie używanych) można podać w nawiasie lub przypisie z adnotacją o pochodzeniu.
   10. Identyfikacja autorów i osób:
       • Imiona osób po raz pierwszy wzmiankowanych w tekście powinny być (o ile jest to możliwe) przytoczone w pełnym brzmieniu. Przy kolejnych wystąpieniach podaje się samo nazwisko. W przypadku postaci powszechnie znanych lub często wymienianych w tekście można od razu zastosować tylko nazwisko, np. Kościuszko, Mickiewicz, Skłodowska-Curie.
       • Pseudonimy i kryptonimy rozwiązuje się w przypisie przy pierwszym wystąpieniu w tekście głównym poprzez podanie w nawiasie kwadratowym imienia i nazwiska, np. P. H. [Paweł Hertz], Od wydawcy
       • Stosujemy oryginalną pisownię imion i nazwisk w ojczystym języku osób wzmiankowanych lub w przyjętej pisowni międzynarodowej (np. Mao Zedong), przy alfabetach niełacińskich stosujemy transkrypcję (np. Łarysa Geniusz/Hienijusz). Nie dotyczy to osób powszechnie znanych (np. Owidiusz, Heloiza, Wolter), osób i dynastii panujących oraz świętych. W przypadku spolonizowanych cudzoziemców można stosować formę polską.
       • Stosuje się skróty stopni wojskowych (np. mjr, gen.) oraz miejsc w hierarchii kościelnej (np. ks., bp, abp); nie podaje się tytułów naukowych, z wyjątkiem opisów bibliograficznych prac dyplomowych.
   11. Nazwy wydarzeń i aktów dziejowych zapisywane są małą literą (np. bitwa pod Grunwaldem, powstanie warszawskie, druga wojna światowa, hołd pruski, stan wojenny, rewolucja francuska, potop szwedzki). Wielką literą zapisuje się nazwy miesięcy, którymi przenośnie określamy wypadki dziejowe we współczesnej historii Polski, np. Czerwiec ’56, Marzec ’68, Grudzień ’70. Wielką literą zapisywane są też przenośne, opisowe bądź poetyckie nazwy wydarzeń lub procesów historycznych, np. Wiosna Ludów, Cud nad Wisłą, Holokaust, Praska Wiosna, Okrągły Stół, Jesień Narodów.
   12. W odniesieniu do przesłanych tekstów obcojęzycznych należy zastosować zasady redakcyjne danego języka (angielskie, francuskie, niemieckie, hiszpańskie etc.).

• CYTATY
  1. Cytaty o długości do trzech linijek włącza się do tekstu głównego, umieszczając je w cudzysłowie. Dłuższe – podajemy w formie cytatu blokowego bez cudzysłowu.
  2. W tekście i przypisach stosuje się cudzysłowy typograficzne polskie (otwierający dolny, zamykający górny – „cytat”); nie stosuje się cudzysłowów maszynowych ("cytat") ani pojedynczych (‘cytat’). Cudzysłowy wewnętrzne w tekście głównym – ostrokątne, tzw. francuskie („cytat «cytat»”), a w cytacie blokowym typograficzne polskie (cytat „cytat”).
  3. Cytaty w tekście głównym podaje się w tłumaczeniu (wyjątkowo w oryginale, gdy ma to istotne znaczenie dla tekstu). W przypisie obok lokalizacji cytatu podaje się go w oryginalnym zapisie, uzupełniając informację o tłumaczu w nawiasie kwadratowym (także gdy tłumaczył autor tekstu). Opuszczenia w cytatach pochodzące ze źródeł należy zaznaczyć wielokropkiem w nawiasie okrągłym (…), opuszczenia dokonane przez autora publikowanego tekstu zaznaczane są wielokropkiem w nawiasie kwadratowym […]. Nie stosujemy znaku opuszczenia na początku i na końcu cytatu (nawet jeśli zaczyna się on małą literą), chyba że brak sygnału opuszczenia może rzutować na sposób rozumienia przywołanego tekstu.
  4. Oznaczenia pełniące funkcję komentarza umieszczamy w nawiasach kwadratowych, np. [?], [!], [sic!].
  5. Uzupełnienia cytatów, m.in. rozwinięcie skrótów, wskazywanie, o kim mowa, doprecyzowanie podmiotu zdania, umieszczamy w nawiasie kwadratowym z podaniem inicjałów autora tekstu, np. „[Główny bohater – J. K.] jest postacią…”.
  6. Przy wielokrotnym cytowaniu jednego lub kilku źródeł możliwe jest zastosowanie skróconego zapisu w tekście głównym, w nawiasie okrągłym, z podaniem numerów stron cytatu – np. (PPW, s. 23). W takim przypadku należy przy pierwszym wystąpieniu podać w przypisie listę stosowanych skrótów tytułów, np.: W dalszej części tekstu cytaty są lokalizowane skrótami: GP – Generał Piesc, WPM – Wykład profesora Mmaa, PPW – Przygody Pędrka Wyrzutka, z podaniem numerów stron cytatów.

• SKRÓTY, DATY I INNE OKREŚLENIA CZASU, LICZEBNIKI
  1. Stosujemy ogólnie przyjęte skróty polskie: itd., m.in., itp., np., tzw., tzn., wg, tj., tys., mln i inne.
  2. Nazwy instytucji i organizacji w pierwszym wystąpieniu w tekście podawane są w pełnym brzmieniu, a następnie – po zaznaczeniu tego – mogą być zastąpione skrótem, np. Biblioteka Narodowa (dalej BN).
  3. Zapis dat:
     • miesiące słownie, np. 5 marca 1939 r., w kwietniu 1943 r.;
     • okresy od – do z półpauzą: np. 1–10 maja 1939 r., 1939–1989, lipiec–wrzesień;
     • okres składający się z więcej niż jednego elementu: półpauza oddzielona dwustronnie spacją, np. 1 maja – 10 czerwca 1900 r.;
     • dekady cyfrą z kropką, np. lata 80. XX w.;
     • rok i wiek po dacie skrócone (np. w XX w., w 1948 r.), przed rozwinięte (np. w wieku XX, w roku 1948);
     • połowy stuleci, numerację wojen zapisujemy słownie, np. druga połowa XIX w., pierwsza wojna światowa.
  4. Zapis liczebników:
     • do 10 włącznie zapisujemy słownie, od 11 cyframi, np. pięć wydawnictw, 126 osób;
     • w przypadku pełnych tysięcy, milionów itd. stosujemy zapis ze skrótem słownym, np. 3 tys., 2 mln;
     • cyfry powyżej 10 tys. zapisujemy z oddzielaniem spacją rzędów wielkości, np. 11 456, 234 567;
     • liczebniki porządkowe większe niż 10 zapisujemy cyfrą z kropką.

• PRZYPISY
  1. Przypisy umieszczamy (automatycznie w edytorze tekstu, nie zaś ręcznie) na dole strony, numerowane cyframi arabskimi, odnośniki w tekście głównym i przypisach w indeksie górnym.
  2. Zachęcamy do umieszczania pismem prostym w nawiasie kwadratowym tłumaczeń tytułów przywoływanych książek (chodzi tylko o tytuły w językach niekongresowych). Redakcja może zwrócić się z taką prośbą.
  3. Format przypisów bibliograficznych:
     • Archiwalia:
       • szereg jednolitych dokumentów pochodzących z tego samego zbioru – przy pierwszym wystąpieniu w przypisie podać informację o zbiorze, np. List Z. Czermańskiego do M. Grydzewskiego z 21 maja 1950 r. Ten i kolejne listy, o ile nie zaznaczono inaczej, pochodzą z kolekcji: Archiwum „Wiadomości”. Korespondencja redakcyjna. Listy Z. Czermańskiego, sygn. AE/AW/XLII;
       • dokumenty z różnych zbiorów – zasób archiwalny, sygnatura, zbiór, informacje o dokumencie, np. Lietuvos centrinis valstybės archyvas w Wilnie (dalej: LCVA), F. 175, ap. 1(I)A, b. 13, k. 45, Protokoły Komisji Organizacyjno-Rewindykacyjnej Uniwersytetu Wileńskiego, protokół z 21 maja 1919.
     • Książki autorskie: inicjał imienia i nazwisko autora, tytuł tekstu kursywą, podtytuł po kropce, miejsce i rok wydania, wskazywane strony, np. J. Sakowski, Asy i damy. Portrety z pamięci, Paryż 1962, s. 25–27.
     • Artykuł (opowiadanie, wiersz, esej) w książce danego autora: inicjał imienia i nazwisko autora, tytuł tekstu kursywą, podtytuł po kropce, [w:] autor, tytuł książki kursywą, ewentualnie inne niezbędne dane (tłumacz, redaktor itd.; oznaczenie numeru tomu bezpośrednio po tytule książki), miejsce, rok, strona lub strony, np. K. Iłłakowiczówna, W Poznaniu na wygnaniu…, [w:] tejże, Poezje zebrane, t. 3, zebrali, oprac. i bibliografię sporządzili J. Biesiada, A. Żurawska-Włoszczyńska, wstępem opatrzył J. Ratajczak, Toruń 1998, s. 375.
     • Artykuły w pracach zbiorowych: inicjał imienia i nazwisko autora, tytuł tekstu kursywą, [w:] tytuł opracowania zbiorowego kursywą, red. inicjał imienia i nazwisko redaktora lub redaktorów (w przypadku trzech lub więcej można podać dane pierwszego, dopisując „i in.”), miejsce, rok wydania, strona lub strony, np. D. Fox, Jarmark piosenek. Kariera piosenki w kabaretach i rewiach dwudziestolecia międzywojennego, [w:] W teatrze piosenki, red. I. Kiec, M. Traczyk, Poznań 2005, s. 34.
     • Artykuły w czasopismach: inicjał imienia i nazwisko autora, tytuł tekstu kursywą, tytuł czasopisma prosto i w cudzysłowie, rok wydania, numer lub zeszyt roczny cyframi arabskimi, ewentualnie numer lub zeszyt w numeracji ciągłej w nawiasie okrągłym, strona lub strony, np. C. Miłosz, Nie, „Kultura” 1951, nr 5 (43), s. 3–4.
     • Publikacje internetowe: inicjał imienia i nazwisko autora (o ile znane), tytuł tekstu kursywą (o ile znany), adres internetowy (dostęp online: data dzienna), np. P. Matysiak, O Stefanie Themersonie, https://latarnia-morska.eu/ru/pisarze-nieobecni-ksiki-zapomniane/945-o-stefanie-themersonie (dostęp online: 20 maja 2015).
     • Hasła słownikowe: tytuł hasła zapisany kursywą, [hasło w:] tytuł słownika zapisany kursywą, red. inicjał imienia i nazwisko redaktora(-ów), miejsce, rok wydania, strony, np. Protagonista, [hasło w:] Słownik terminów literackich, red. J. Sławiński, Wrocław 1998, s. 440.
     • Nazwy serii wydawniczych i wydawnictw zapisujemy przy pierwszym wystąpieniu wielkimi literami pismem prostym, a następnie – po zaznaczeniu tego – ewentualnie skrótem, np. Polska Fundacja Kulturalna (dalej PFK). Uwaga – nazwę wydawnictwa podajemy tylko dla publikacji z drugiego obiegu lub gdy jest to konieczne do identyfikacji danego wydania.
     • Biogramy w „Polskim Słowniku Biograficznym” traktujemy jak artykuły w wydawnictwie seryjnym, np. M. Zgórniak, Haller Cezary, PSB, t. 9, Wrocław 1960–1961, s. 250.
     • W przypadku kolejnego cytowania wcześniej przywołanego źródła podajemy inicjał imienia i nazwisko autora, skróconą formę tytułu z wielokropkiem oraz numer strony, np. C. Miłosz, Widzenia nad Zatoką…, s. 27. W piśmie nie stosujemy systemu dz. cyt./op. cit. Każdorazowo podajemy skrócony tytuł.
  4. Stosujemy polskie skróty: w. (wers), s. (strona), k. (karta), t. (tom), z. (zeszyt), wyd. (wydanie), oprac. (opracowanie), red. (redakcja), zob. (zobacz), por. (porównaj), tamże (stosowane, gdy w kolejnym przypisie odsyłamy do tej samej publikacji, co w poprzednim), tenże/taż/ciż oraz [w:] tegoż/tejże/tychże (stosowane w miejsce nazwy autora, gdy przywołujemy kolejną publikację tych samych: autora, autorki, autorów), nlb. (nieliczbowana), b.r. (brak roku), b.m. (brak miejsca wydania).
  5. Numerację wierszy, stron, kart, tomów, zeszytów, wydań itp. podajemy cyframi arabskimi.

• ILUSTRACJE, ZDJĘCIA, WYKRESY, TABELE
  1. Ilustracje, zdjęcia należy przesłać w osobnych plikach *.tiff, *.jpg, w dobrej rozdzielczości (przynajmniej 300 dpi). Obowiązkiem autora tekstu opatrywanego ilustracjami jest uzyskanie zgody właściciela praw autorskich na publikację. Redakcja nie ponosi kosztów związanych z pozyskaniem praw autorskich.
  2. Ilustracje, zdjęcia, wykresy, tabele numerujemy i opatrujemy informacją o zawartości oraz o źródle, np. Il. 1. Okładka pierwszego wydania Na nieludzkiej ziemi Józefa Czapskiego, Paryż 1949. Źródło: zbiory własne; Tab. 1. Liczba uczniów szkół polskich na terenie Indii w latach 1943–1945. Źródło: opracowanie własne; Fot. 1. Michał Chmielowiec. Źródło: Archiwum Emigracji, Toruń.

• BIBLIOGRAFIA ZAŁĄCZNIKOWA
  1. Przywołane w artykule prace, w podziale na następujące części (tylko jeśli występują):
     • Archiwalia;
     • Źródła i prace publikowane.
  2. Bibliografia w każdej części uporządkowana alfabetycznie, z pominięciem cudzysłowów i rodzajników typu the, el, la, die – zestawienie należy porządkować od słów następujących po nich.
  3. Pozycje bibliograficzne autorskie zaczynają się od nazwiska autora, po którym podany jest inicjał imienia / inicjały imion, a dalej jak w przypisach z pominięciem numerów stron, zakończone kropką.
  4. Publikacje wydane w alfabetach niełacińskich (np. arabskim, cyrylicy, chińskim, greckim, hebrajskim) podaje się w powszechnie przyjętej dla danego języka transkrypcji i umieszcza w jednolitym porządku alfabetycznym. Można skorzystać z narzędzia do automatycznej transkrypcji: https://www.ushuaia.pl/transliterate/.