Przedstawiciele dołów szlacheckich w miastach doby stanisławowskiej

Radosław Poniat

DOI: http://dx.doi.org/10.12775/KLIO.2017.029

Abstrakt


W artykule została zaprezentowana teza mówiąca o ograniczonej użyteczności dominującego w historiografii stanowego modelu stratyfikacji społecznej osiemnastowiecznej Rzeczypospolitej. Analiza zeznań sądowych, składanych przez 182 przedstawicieli szlachty oskarżonych o popełnienie przestępstw w Warszawie i Krakowie w latach 1787–1794, wskazuje na istnienie w obrębie stanu szlacheckiego osób, których egzystencja miała niewiele wspólnego ze standardową wizją społeczno-ekonomicznej i prawnej sytuacji szlachty. Oskarżeni okazują się grupą bardzo mobilną terytorialnie, najczęściej trudniącą się służbą domową, pracującą nawet u chłopów i mieszczan. Na istnienie w polskich miastach grupy szlachetnie urodzonych rzemieślników, wyrobników, handlarzy i służących, które to zawody oficjalnie uznawano za niegodne szlachcica, wskazuje także analiza spisów ludności.

Pełny tekst:

PDF




Partnerzy platformy czasopism