‘Mimecstasy’ of ‘hexpression’: Semiotic explorations in Christine Brooke-Rose’s “Amalgamemnon”

Krystian Piotrowski

DOI: http://dx.doi.org/10.12775/LC.2020.035

Abstrakt


The article analyses the problematics of non-communication in Christine Brooke-Rose’s Amalgamemnon (1984), paying special attention to intratextual realisations of absence and silence. Both read as parasemiotic signs of low indexicality and iconicity, they are nonetheless interpreted and conceptualised as a significant, meaning-laden device which merits further critical attention. Brooke-Rose’s “semiotic explorations” – so clearly visible in her growing preoccupation with language and all things linguistic – testify to her interest in the limits of social intercourse. Experimenting with what is barely verbalisable, the author creates and employs a number of original discursive practices that at the same time deepen and enhance the reader’s understanding of the characters in the novel as much as they complicate its coherent hermeneutic appraisal. Amalgamemnon is thus examined as a text unique to the British literary canon, being a sui generis anti-novel mixing and matching a complex, defragmented narrative, a historiographic study of ancient myths, a prescient analysis of dehumanising technology, as well as a pressing social commentary – all conjoined in an ambitious attempt at probing the boundaries of language and thought.

 

Artykuł analizuje problematykę braku komunikacji międzyludzkiej w Amalgamemnonie (1984) Christine Brooke-Rose, zwracając szczególną uwagę na wewnątrztekstowe przejawy nieobecności i ciszy. Pojmowane jako parasemiotyczne znaki o niskiej indeksowości i ikoniczności, są one interpretowane i konceptualizowane jako ważny i pełen znaczenia środek wyrazu, zasługujący na pogłębiony komentarz krytyczny. „Eksploracje semiotyczne” Brooke-Rose – tak wyraźnie przejawiające się w jej eksperymentach z językiem i wszystkim tym, co językowe – świadczą o jej zainteresowaniu ograniczeniami w ludzkiej komunikacji. Poświęcając uwagę temu, co wymyka się łatwej werbalizacji, autorka tworzy i stosuje szereg oryginalnych praktyk artystycznych, które z jednej strony pogłębiają zrozumienie czytelnika dla bohaterów jej powieści, lecz z drugiej – utrudniają spójną hermeneutyczną analizę całego dzieła. Amalgamemnon jest tym samym rozpatrywany jako tekst unikatowy dla brytyjskiego kanonu literackiego, będący iście niepowtarzalną anty-powieścią, łączącą w sobie wysoce zdefragmentaryzowaną narrację, historiograficzne studium starożytnych mitów, profetyczną analizę coraz to bardziej dehumanizującej technologii, a także istotny komentarz społeczny – wszystko to będące ambitną próbą zbadania granic języka i myśli ludzkiej.


Słowa kluczowe


silence; aporia; loss; trauma; experimental literature

Pełny tekst:

PDF (English)

Bibliografia


Aeschylus 1920. The Oresteia of Aeschylus: Agamemnon, Choephori, Eumenides. Translated by R. C. Trevelyan. Cambridge: Bowes & Bowes.

Bartha, Noemi Alice 2014. Christine Brooke-Rose: The Chameleonic Text Between Self-Reflexivity and Narrative Experiment. Newcastle upon Tyne: Cambridge Scholars Publishing.

Beckett, Samuel 1956. Malone Dies. New York: Grove Press.

Brooke-Rose, Christine 1984. Amalgamemnon. Manchester: Carcanet.

Brooke-Rose, Christine 1985. “Woman as a Semiotic Object”. Poetics Today 6, 1/2: 9–20.

Brooke-Rose, Christine 1989. “Illiterations”. In: Ellen G. Friedman [&] Miriam Fuchs (eds.). Breaking the Sequence: Women’s Experimental Fiction. Princeton: Princeton University Press.

Brooke-Rose, Christine 2009. Stories, Theories, Things. Cambridge: Cambridge University Press.

Brooke-Rose, Christine 2012. A Rhetoric of the Unreal: Studies in Narrative & Structure, Especially of the Fantastic. Cambridge: Cambridge University Press.

Darlington, Joseph Andrew 2014. “Everything You Always Wanted to Know about Christine Brooke-Rose’s Distant Relatives (But Were Too Poststructuralist to Ask)”. In: G. N. Forester [&] M. J. Nicholls (eds.). Verbivoracious Festschrift Volume One: Christine Brooke-Rose. Glentrees: Verbivoracious Press.

Del Sapio Garbero, Maria 1994. “The Fictionality of Fiction: Christine Brooke-Rose’s Sense of Absence”. In: Theo D’haen [&] Hans Bertens (eds.). British Postmodern Fiction. Amsterdam: Rodopi.

Fish, Stanley 1980. “What Makes an Interpretation Acceptable?”. Is There a Text in This Class? The Authority of Interpretative Communities. Cambridge, MA: Harvard University Press.

Friedman, Ellen G. [&] Miriam Fuchs 1989. “A Conversation with Christine Brooke-Rose”. Review of Contemporary Fiction 9, 3: 81–90.

Hassan, Ihab 1985. “Revillusionary Punorama”. The New York Times, 8 September 1985, section 7: 20.

Kalaga, Wojciech H. 1997. Nebulae of Discourse: Interpretation, Textuality, and the Subject. Frankfurt am Main: Peter Lang.

Laub, Dori 1992. “An Event Without a Witness: Truth, Testimony and Survival”. In: Shoshana Felman [&] Dori Laub (eds.). Testimony: Crises of Witnessing in Literature, Psychoanalysis, and History. New York and London: Routledge.

Lawrence, Karen R. 2010. Techniques for Living: Fiction and Theory in the Work of Christine Brooke-Rose. Columbus: The Ohio State University Press.

Lecercle, Jean-Jacques 1990. The Violence of Language. New York: Routledge.

Pohl, Rebecca 2018. “Selling Difficulty: The Case of Christine Brooke-Rose”. Textual Practice 32, 2: 283–299.

Seed, David 1993. “Christine Brooke-Rose Interviewed by David Seed”. Textual Practice 7, 2: 247–257.

Wykoff, William 1970. “Semiosis and Infinite Regressus”. Semiotica 2, 1: 59–70.




Partnerzy platformy czasopism