Sumienie w Duchu Świętym w świetle Rz 9,1

Zdzisław Żywica

DOI: http://dx.doi.org/10.12775/BPTh.2017.009

Abstrakt


W Rz 9,1 Paweł demonstracyjne obwieszcza osobistą prawość jako sługa Jezusa Chrystusa i Apostoł Ewangelii Bożej (1,1). Na świadków uwierzytelniających prawdziwość wydanego o sobie świadectwa powołuje trzy autonomiczne podmioty: Chrystusa, sumienie, Ducha Świętego. Chrystus jest jego Panem, on zaś Jego sługą. Jako sługa jest przepełniony prawdą swego Pana. Chrystus Pan jest wiarygodnym świadkiem jego prawości, ponieważ jest On jej źródłem w nim. Prawdziwość powyższego wyznania potwierdza jego sumienie. Jako wewnętrzny autonomiczny trybunał (współ-świadek) jest w stanie rozpoznać dobro i zło zgodnie z wymogami poznanej prawdy Chrystusa wiedzy dzielonej z Bogiem. Z tej racji posiada ono autorytet oraz władzę by na jej podstawie skutecznie zbawczo oskarżać i osądzać wszystkie myśli, słowa i działania Apostoła, rozstrzygając definitywnie czy są one z nią zgodne czy też nie; tym samym czy są dobre czy też złe w ocenie Boga, konsekwentnie, czy zamykają bądź też otwierają drogę do wiecznej Jego chwały. Duch Święty jest kreatorem prawości Apostoła, czyli panującej w nim harmonijnej zgodności wszystkich jego słów i czynów, myśli świadomości (ja/nous) i sumienia z prawdą Chrystusa będącą zbawczą wolą Boga realizowaną w Kościele mocą Jego Ducha, ponieważ badając głębie Boga (1 Kor 2,10), doskonale zna prawdę Chrystusa, którą z kolei, badając sumienie, odnawia je nią i ożywia. Duch Święty zatem według Apostoła pełni rozstrzygającą rolę w kreowaniu i autoryzowaniu jego osobistej prawości oraz jako trzeci Świadek potwierdza z absolutną pewnością wiarygodność dwóch poprzednich.


Słowa kluczowe


Chrystus; prawda; Duch Święty; sumienie; świadek; autonomia; prawość; nieomylność; Kościół

Pełny tekst:

PDF

Bibliografia


Aletti J.-N., List do Rzymian w: Międzynarodowy Komentarz do Pisma Świętego. Komentarz katolicki i ekumeniczny na XXI wiek, W.R. Farmer (red.), tłum. M. Żurowska, Warszawa 2000, s. 1411–1455.

Barret C.K., The Epistle to the Romans. Black’s New Testament Commentary, London 19912.

Boice J.M., Romans. God and history, New Testament Commentary, v. 3, Grand Rapids 1993.

Haldane R., Exposition of the Epistle to the Romans, Escondido 1999.

Janowski B., Der Mensch im alten Israel, Zeitschrift für Theologie und Kirche, 102 (2005), s. 143–175.

Jewett R., A Commentary on the Book of Romans, Augsburg 2007.

Johnson L.T., Reading Romans. A Literary and Theological Commentary. Reading the New Testament Series, Macon 2001.

Langkammer H., List do Rzymian. Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu, Lublin 1999.

MacArthur J.F., Romans 1–8. New Testament Commentary, Chicago 1994.

Schlier H., Der Römerbrief. Herders Theologischer Kommentar zum Neuen Testament. Sonderausgabe, Freiburg–Basel–Wien 2002.

Stępień J. Syneidesis (sumienie) w antropologii św. Pawła, w: Człowiek we wspólnocie Kościoła. Księga Pamiątkowa na 25 lecie ATK, red. L. Balter, Warszawa 1979, s. 162–201.

Szymik S., Starotestamentowe, judaistyczne i grecko-rzymskie pojęcie sumienia, Forum Teologiczne XV (2014), s. 7–21.


##plugins.generic.alm.title##

##plugins.generic.alm.loading##

Metrics powered by PLOS ALM






ISSN (print) 1689-5150
ISSN (online) 2450-7059

Partnerzy platformy czasopism