Postać Jezusa według Władysława Witwickiego i Bertranda Russella

Abstrakt

Władysław Witwicki przetłumaczył Ewangelie Mateusza oraz Marka i opatrzył je obszernym komentarzem. Komentarz ten, zawarty w książce Dobra nowina według Mateusza i Marka (1959), zawiera psychologiczny portret Jezusa Chrystusa, oparty na Ewangelii Mateusza. Zdaniem Witwickiego, z treści tej Ewangelii wynika, że Chrystus traktował ludzi w sposób instrumentalny, był dla nich oschły i bezwzględny, wymagał od nich całkowitego podporządkowania, bywał również porywczy. Jezus, uważa Witwicki, choć był wielkim człowiekiem, był także pragnącym władzy i chwały egocentrykiem, dla którego najbardziej liczyło się uznanie przez ludzi jego boskiej godności. Podobna krytyka postaci Chrystusa znajduje się w znanym tekście Bertranda Russella Dlaczego nie jestem chrześcijaninem (1927). Russell zwraca w nim uwagę na niektóre wątki obecne u Witwickiego, na przykład na gniewne wypowiedzi Chrystusa skierowane przeciwko tym, którzy nie uznają go za mesjasza. Argumenty Witwickiego i Russella wydają się przekonujące, jeśli przyjmie się ich racjonalną postawę. Jednak trudności, które oni podnoszą, mogą być uchylone, jeśli przyjmie się perspektywę chrześcijańskiej egzegezy. Obie perspektywy są niewspółmierne, natomiast postawa egzegezy wymaga przyjęcia założeń religijnych.