Dramaturgia antyczna Felicjana Faleńskiego i kontekst inspiracyjny Cypriana Norwida

Wybrane reprezentacje („Juniusz Brutus”, „Sofonisbe”, „Ataulf”)

Abstrakt

Dramaturgia antyczna Felicjana Faleńskiego domaga się ujęć, które mogłyby wesprzeć lub przynajmniej zainspirować badaczy w trudnej pracy klasyfikowania tej części jego dzieła na tle ogólnej linii rozwojowej tzw. dramatu antycznego XIX oraz XX wieku. W sukurs dalszym szczegółowym badaniom mógłby przychodzić zapewne tutaj, jak wiele na to wskazuje, Cyprian Norwid, przy czym należałoby podkreślić, że celem niniejszego studium nie jest bynajmniej wskazywanie realnego wpływu na Faleńskiego czy może: inspiracji dramatami antycznymi Norwida, takimi jak Kleopatra i Cezar czy Tyrtej. Bardziej idzie o to, by pokazać równoległość, ale i analogiczność pewnych poszukiwań – co ma związek również z próbami opowiedzenia się obu poetów wobec parnasizmu – o w ostatecznym rozrachunku daje bardzo interesującą parę rozwojową dla tego akurat rodzaju gatunku, jaki reprezentuje polski dramat antyczny drugiej połowy XIX wieku: Faleński – Norwid.