Czasopismo „Studia Geohistorica” jest specjalistycznym periodykiem prezentującym badania z pogranicza geografii i historii. Kontynuuje długie tradycje naukowe związane z geografią historyczną oraz historią geografii i kartografii, czerpiąc jednocześnie z rozwoju takich subdyscyplin, jak geografia człowieka, geografia kultury czy też geografia humanistyczna. Jest więc skierowane zarówno do przedstawicieli nauk humanistycznych i społecznych, jak też reprezentantów dyscyplin geograficznych, którzy prowadzą swoje badania w paradygmacie przestrzennego ujęcia przeszłości. Rocznik jest platformą do wymiany doświadczeń i wyników badań, a także przedstawiania zróżnicowanych lub uzupełniających się w zakresie przedmiotu i warsztatu ujęć badawczych. W propozycji tej geografia historyczna przestaje być dyscypliną, subdyscypliną, nauką pomocniczą historii lub geografii. Staje się natomiast metodą, a nawet więcej, paradygmatem badawczym odpowiadającym „powrotowi do przestrzeni” we współczesnych naukach społecznych oraz humanistycznych. Ważne miejsce zajmuje w nim dyskusja metodologiczna o badaniach dotychczasowych i ich nowych propozycjach oraz problematyka związana z zastosowaniem systemów informacji przestrzennej i czasowo-przestrzennych baz danych (ang. Historical GIS). Czasopismo umożliwia także udostępnienie danych będących podstawą publikacji. Dział Atlas Fontium zawiera artykuły powiązane z prezentacją danych przestrzennych w aplikacji online. Zakres geograficzny czasopisma jest skoncentrowany na terenach dawnej Polski i Rzeczypospolitej Obojga Narodów oraz krajów blisko z nimi związanych, przede wszystkim przez relację sąsiedztwa; region ten można określić także jako Europę Środkowo-Wschodnią. Stawiane przez autorów pytania badawcze nie powinny więc pomijać realiów tego obszaru lub jego części.

Rocznik wydawany przez Instytut Historii im. Tadeusza Manteuffla Polskiej Akademii Nauk oraz Polskie Towarzystwo Historyczne pod patronatem Komisji Geografii Historycznej przy Polskim Towarzystwie Historycznym.