Presidential succession in Central Asian countries. Normative regulations and the practice
DOI:
https://doi.org/10.15290/sp.2023.31.05Keywords
Central Asian political systems, post-Soviet politics, authoritarianism, militant autocracy, transfer of powerAbstract
The following study is devoted to normative and practical aspects of the presidential succession in post-Soviet republics: Turkmenistan, Uzbekistan, and Kazakhstan in the period of 2006–2022. In these Central Asian countries personalized, superpresidential models of government have emerged, what makes the transfer of the presidential power critically important for the further regime existence. As the following paper shows, in all mentioned states such procedure is regulated by the constitutions, but in some cases the transfer of power was not in line with the legal provisions. The paper concludes that the Central Asian republics have established some model of presidential succession what confirms, that these nations are consolidated, “militant autocracies” that guarantee themselves continuity and resistance.
References
Afanas’ev M.N. (2000), Klientelizm i rossijskaja gosudarstvennost’, Moskva.
Antoszewski A. (2014), Wyboista droga ku demokracji i autorytaryzmowi w świecie postkomunistycznym, „Wrocławskie Studia Politologiczne” 16, s. 7–23.
Bodio T. (2020), Uzbekistan – państwo w totalnej przebudowie, „Nowa Polityka Wschodnia” 2(25), s. 61–101.
Bodio T., Wojnicki J., Załęski P. (2006), Modele transformacji państw postkomunistycznych, „Społeczeństwo i Polityka” 2 (7), s. 93–113.
Bodio T., Załęski P. (2005), Tradycyjne społeczeństwo nieobywatelskie w Azji Centralnej, „Społeczeństwo i Polityka” 2, s. 121–134.
Borisov N. (2020), Przedterminowe zakończenie kadencji prezydenta w państwach postradzieckich: normy konstytucyjne i rzeczywistość polityczna, „Rocznik Instytutu Polsko-Rosyjskiego” 12, s. 25–58.
Collins K. (2009), Clan Politics and Regime Transition in Central Asia, Cambridge.
Czachor R. (2015), Postradzieckie reżimy polityczne w perspektywie neopatrymonialnej. Wstęp do badań, Wrocław.
Czachor R. (2018), Instytucjonalne uwarunkowania rywalizacji o władzę w postradzieckich systemach autorytarnych, „Politeja. Pismo Wydziału Studiów Międzynarodowych i Politycznych UJ” 4 (55), s. 175–194.
Czachor R. (2019a), Reformy konstytucyjne w państwach Azji Środkowej. Analiza porównawcza/i>, „Zeszyty Naukowe UJW. Studia z Nauk Społecznych” 12, s. 35–50.
Czachor R. (2019b), Instytucja „lidera narodu” w republikach Azji Środkowej. Analiza prawno-porównawcza, „Wrocławsko-Lwowskie Zeszyty Prawnicze” 10, s. 245–257.
Czachor R. (2022), Superprezydencjalizm jako odrębny system polityczno-prawny, „Przegląd Prawa Konstytucyjnego” 4, s. 89–98.
Fisun O. (2012), Rethinking Post-Soviet Politics from a Neopatrimonial Perspective, „Demokratizatsiya: The Journal of Post-Soviet Democratization” vol. 20, no. 2, s. 87–96.
Hale H.E. (2015), Patronal Politics. Eurasian Regime Dynamics in Comparative Perspective, Cambridge.
Holzer J., Balík S. (2009), Postkomunistyczne reżimy niedemokratyczne. Badania nad przemianami teorii politycznej w okresie po transformacji ustrojowej, Kraków–Nowy Sącz.
Ishiyama J.T, Kennedy R. (2010), Superpresidentialism and Political Party Development in Russia, Ukraine, Armenia and Kyrgyzstan, „Europe-Asia Studies” 53(8), s. 1177–1191.
Kuzio T. (2001), Transition in Post-Communist States: Triple or Quadruple?, „Politics” vol. 21 (3), s. 168–177.
Kużelewska E., Bartnicki A.E. (2016), Model władzy w państwach postsowieckich, „Politeja. Pismo Wydziału Studiów Międzynarodowych i Politycznych UJ” 41 (2), s. 263–278.
Levitsky S., Way L.A. (2010), Competitive Authoritarianism. Hybrid Regimes After the Cold War, Cambridge.
Makarenko V.I. (2002), Konsolidacija demokratii: „detskie bolezni” postsovetskih gosudarstv, „Politija” 4, s. 5–18.
Medushevskij A. (2012), Politicheskie rezhimy Srednej Azii: konstitucionnye reformy v ramkah avtoritarnoj modernizacii, „Sravnitel’noe Konstitucionnoe Obozrenie” 4(89), s. 45–60.
Pistan C. (2020), Authoritarian state-building through ‘democratic’ constitutions. Lessons from Central Asia, „Percorsi constituzionali” 1/3, s. 37–74.
Prystupa Y. (2009), Kultura polityczna Ukrainy w procesie przemian, „Wrocławskie Studia Politologiczne” 10, s. 155–168.
Roeder P.G. (1994), Varietes of Post-Soviet Authoritarian Regimes, „Post-Soviet Affairs” nr 10(1), s. 61–101.
Sieradzan P. (2021), Reformy społeczno-polityczne w Uzbekistanie w czasie prezydentury Szawkata Mirzijojewa, „Nowa Polityka Wschodnia” 1(28), s. 104–127.
Stefes C.H. (2006), Understanding Post-Soviet Transitions. Corruption, Collusion and Clientelism, Houndmills-New York.
Szymanek J. (2013), Ustrój konstytucyjny Kazachstanu, Warszawa.
Wierzbicki A. (2008), Etnopolityka w Azji Centralnej. Między wspólnotą etniczną a obywatelską, Warszawa.
Zalesny Ja. (2011), Institucionalizacija politicheskogo liderstva v postsovetskih stranah Central’noj Azii, „Sravnitel’noe Konstitucionnoe Obozrenie” 5 (84), s. 14–29.
Zaleśny J. (2018), Prezydent jako gwarant ciągłości państwa – mechanizmy sukcesji władzy w państwach poradzieckich, „Studia Politologiczne” 47, s. 239–268.
Załęski P. (2006), Elity władzy politycznej Kazachstanu, Warszawa.
Downloads
The publisher's shop:
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2024 Rafał Czachor
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NoDerivatives 4.0 International License.
Stats
Number of views and downloads: 159
Number of citations: 0