Modelowe badania aktywności ruchowej nabłonka

Abstrakt

Celem badania jest odnalezienie substancji mogących wpływać na aktywność ruchową nabłonka w modelu eksperymentalnym poruszającego się ślimaka Achatina achatina. Ze względu na fizjologiczne, biochemiczne i fizyczne podobieństwa pomiędzy nabłonkami różnych gatunków, wyniki mogą mieć znaczenie dla mechanizmów fizjologicznego oddziaływania tych substancji.

Materiał i metoda . Sfilmowano proces ruchu ślimaków Achatina achatina zarówno spontaniczny jak i po wstrzyknięciu w stopę wybranych wcześniej neuroprzekaźników (serotoniny, kompleksu serotoninowokreatyninowego adrenaliny, noradrenaliny i dopaminy) oraz ambroksolu. Parametry mierzono wykorzystując filmy nagrane od spodu przez szklaną płytę po której poruszały się zwierzęta. Fale aktywności ruchowej nabłonka występowały na powierzchni stopy podczas ruchu. Wyniki i dyskusja . Każda z badanych substancji miała wpływ na ruch ślimaków. Wstrzyknięcie serotoniny, kompleksu serotoninowo-kreatyninowego, noradrenaliny i ambroksolu spowodowało wzmożenie aktywności ruchowej ślimaków, z kolei adrenalina i dopamina nie powodowały takich zmian, lub też działały hamująco. Ważne parametry, których zmiany zaobserwowano, to długość fali skurczu i odległości między nimi, częstotliwość fali skurczu, prędkość ślimaka, przesunięcie ciała na jedną falę skurczu i wydajność skurczu.

Wnioski. Wyniki wskazują na możliwość zastosowania ślimaka A. achatina jako biologicznego modelu, ponieważ w czasie ruchu ślimaka można zaobserwować aktywność motoryczną nabłonka sterowaną przez układ nerwowy i wywoływaną skurczami tkanki mięśniowej, podobnie jak w ludzkich tkankach. Wstrzyknięcie serotoniny, kompleksu serotoninowo-kreatyninowego adrenaliny, noradrenaliny i dopaminy w organizmie modelowym A. achatina zmienia fale skurczu nabłonka na stopie. Postuluje się, że podobny proces zachodzi w innych nabłonkach, w tym ludzkich.