Równowaga posturalna u osób powyżej 50. roku życia

Abstrakt

W s t ę p . Stabilność posturalną powszechnie uznaje się za jeden z głównych wyznaczników sprawności funkcjonalnej człowieka. Zmienia się ona w czasie ontogenezy, ulegając pogorszeniu w okresie starzenia. Technika posturograficzna daje możliwość przeprowadzenia analizy wychwiań ciała człowieka i jest stosowana w celu otrzymania obiektywnych i ilościowych danych o równowadze posturalnej. Wyniki testów posturograficznych wykonanych u zdrowych osób umożliwiają analizę wyników badań stabilności posturalnej wykonywanych w instytucjach, które nie mają możliwości przebadania osób zdrowych jako grup kontrolnych.

M a t e r i a ł i m e t o d y . Badaniem objęto 126 zdrowych osób bez stwierdzonych zaburzeń neurologicznych i motorycznych w wieku od 50 do 97 lat. Stabilność posturalna oceniana była przy użyciu zestawu posturograficznego (PROMED – Legionowo), który wyznacza wielkość pola statokinezjogramu, długość statokinezjogramów, amplitudy jednokierunkowych wychyleń w płaszczyźnie strzałkowej i płaszczyźnie czołowej oraz parametru „koordynacja”. U każdej osoby przeprowadzono standardowy zestaw testów składający się z badania przy oczach otwartych, przy oczach zamkniętych oraz badania kordynacji wzrokowo-ruchowej w teście sprzężenia zwrotnego. Przeprowadzony został test ANOVA Kruskala-Wallisa mający na celu określenie wpływu wieku na wartości parametrów posturograficznych. Wy n i k i . W badaniu przy oczach otwartych, zamkniętych i w sprzężeniu zwrotnym zaobserwowano wzrost wartości pola statokinezjogramu, długości statokinezjogramu, a także długość stabilogramów w płaszczyźnie czołowej i płaszczyźnie strzałkowej wraz z wiekiem. Wyznaczony w teście sprzężenia zwrotnego parametr kordynacja zmniejszał się wraz z wiekiem i osiągnął najniższą wartość w grupie osób najstarszych. Test Kruskala-Wallisa wskazał na istotny wpływ wieku na wartości parametrów posturograficznych.

Wn i o s k i . Otrzymane wyniki prezentują wartości prawidłowe dla testów posturograficznych prowadzonych u osób powyżej 50. roku życia. Zaobserwowany systematyczny i znaczny wzrost wartości parametrów pola statokinezjogramu, długości statokinezjogramu, długości wychyleń w płaszczyźnie czołowej i strzałkowej oraz pogorszenie koordynacji wzrokowo-ruchowej u osób powyżej 60. roku życia podczas stania swobodnego w próbie z oczami zamkniętymi, otwartymi i koordynacji wzrokowo-ruchowej wskazuje na pogorszenie funkcjonowania mechanizmów kontroli posturalnej. Badanie posturograficzne jest więc badaniem właściwym dla oceny postępującego od szóstej dekady życia osłabienia mechanizmów kontroli posturalnej.