SAMODZIELNA PRAKTYKA POŁOŻNEJ W POLSCE – UWARUNKOWANIA PRAWNE A RZECZYWISTOŚĆ

Abstrakt

Celem pracy jest próba odpowiedzi na pytanie czy położne mają możliwość podejmowania, gwarantowanej przez ustawodawstwo, indywidualnej i samodzielnej praktyki w opiece nad zdrową kobietą oczekującą dziecka.

Materiał i metoda. Badania przeprowadzono metodą sondażu diagnostycznego. Narzędziem badawczym był samodzielnie skonstruowany dla celów pracy kwestionariusz ankiety. Zbadano grupę 291 położnych praktykujących obecnie lub w przeszłości w sali porodowej, zatrudnionych w ośmiu szpitalach warszawskich i poza Warszawą.

Wyniki. Większość badanych (232, 80%) uznała, że położne są przygotowane do objęcia całościową i samodzielną opieką rodziny oczekującej dziecka. Najczęściej wymienianą przeszkodą jest brak praktyki, konieczność podnoszenia kwalifikacji oraz przeszkody systemowe. Większość położnych praktykuje indywidualne przygotowanie kobiety do porodu (172, 59%). Położne uzupełniające wykształcenie na studiach magisterskich znacznie rzadziej (72, 47%) świadczą ten rodzaj opieki niż pozostałe (76, 71%) - istotność statystyczna p = 0,001. Znamiennie częściej ta forma praktyki realizowana jest przez położne specjalistki (25, 83%) - istotność statystyczna wynosi p = 0,017. Najczęściej realizowane elementy edukacji zdrowotnej w przygotowaniu do porodu dotyczyły: biologicznych aspektów ciąży, porodu, połogu, higieny, psychologicznych aspektów ciąży, porodu, połogu i diety, ruchu oraz komunikacji z dzieckiem.

Wnioski. Prawodawstwo nie ogranicza samodzielnej praktyki położnej w Polsce. Badane położne w większości uznały, że są gotowe do objęcia całościową opieką zdrowej rodziny oczekującej dziecka. Większość badanych praktykuje indywidualne przygotowanie kobiety do porodu edukując swe podopieczne najczęściej w zakresie biologicznych i psychologicznych aspektów ciąży, porodu, połogu. Konieczne jest wzmocnienie zawodu położnej oraz uzupełnienie treści kształcenia przeddyplomowego i podyplomowego w elementy samodzielnej praktyki.