Przejdź do sekcji głównej Przejdź do głównego menu Przejdź do stopki
  • Zarejestruj
  • Zaloguj
  • Język
    • Deutsch
    • English
    • Język Polski
    • Українська
  • Menu
  • Strona domowa
  • Aktualny numer
  • Archiwum
  • O czasopiśmie
    • Rada naukowa
    • Zespół redakcyjny
    • Kolegium recenzentów
    • Przesyłanie tekstów
    • Wytyczne dla autorów
    • Proces recenzji
    • Open access
    • Serwisy abstraktowe i indeksowe
    • Standady etyczne
    • Polityka prywatności
    • Polityka antyplagiatowa
    • Informacja o niepobieraniu opłat za zgłaszanie i publikację artykułów
    • Kontakt
  • Zarejestruj
  • Zaloguj
  • Język:
  • Deutsch
  • English
  • Język Polski
  • Українська

Europa Orientalis. Studia z Dziejów Europy Wschodniej i Państw Bałtyckich

Wytyczne dla autorów
  • Strona domowa
  • /
  • Wytyczne dla autorów
  1. Strona domowa /
  2. Wytyczne dla autorów

Wytyczne dla autorów

Wytyczne dla autorów

I. Informacja ogólna dotycząca wszystkich tekstów (artykuły, recenzje, sprawozdania)

1. Umowa wydawnicza

Artykuły przyjęte do druku są recenzowane przez dwóch recenzentów i zaakceptowane do druku przez kolegium redakcyjne. Warunkiem przekazania tekstu do opracowania redakcyjnego jest otrzymanie przez redakcję podpisanej umowy wydawniczej, która jest zgodą Autora na publikację. Przesłanie umowy: pocztą tradycyjną w trzech egzemplarzach na adres redakcji Redakcja czasopisma: „Europa Orientalis. Studia z Dziejów Europy Wschodniej i Państw Bałtyckich”, Adres: Wydział Nauk Historycznych UMK, ul. Bojarskiego 1, 87-100 Toruń lub na adres e-mail: eo@umk.pl

2. Czcionka, akapit

Teksty przeznaczone do druku w „Europie Orientalis” w języku polskim, angielskim (preferowana jest brytyjska odmiana języka angielskiego), oraz niemieckim oraz językach używających czcionki niełacińskiej, np. cyrylicy, powinny być dostarczone w postaci elektronicznej, w edytowalnym pliku tekstowym (preferowane formaty .doc i .docx), na adres e-mail: eo@umk.pl   Tekst powinien być znormalizowany:

  1. czcionka Times New Roman: tekst główny – rozmiar 12, przypisy – 10;
  2. interlinia: tekst główny – 1,5, przypisy – 1;
  3. wcięcie akapitowe w tekście głównym – 1,25.

3. Metadane

Każdy przesyłany do redakcji tekst musi zostać zaopatrzony w podstawowe metadane, tj. imię i nazwisko autora/autorów, afiliację instytucjonalną (lub informację o jej braku), numer ORCID, a także adres mailowy.

4. Abstrakty

Do wszystkich oryginalnych tekstów naukowych (np. artykułów naukowych, artykułów przeglądowych, edycji źródłowych i artykułów recenzyjnych) należy dołączyć abstrakt w języku polskim i angielskim o objętości od 1200 do 1500 znaków ze spacjami. Abstrakt powinien zawierać najważniejsze informacje zawarte w pełnym tekście, tj. stan badań i przyczynę podjęcia danego tematu, cel badań, metodologię i wykorzystane narzędzia badawcze oraz rezultaty w postaci nowych ustaleń. Abstrakt nie powinien być streszczeniem tekstu i nie może być fragmentem zaczerpniętym dosłownie ze wstępu lub zakończenia artykułu. Należy dostarczyć również wykaz maksymalnie 5 słów kluczowych.

5. Objętość

Preferowana objętość przesyłanych tekstów:

  1. artykuł – do 60 000 znaków ze spacjami;
  2. artykuł recenzyjny – do 40 000 znaków ze spacjami;
  3. recenzja i sprawozdania – do 15 000 znaków ze spacjami.

6. Materiały ilustracyjne:

Ilustracje dołączane do tekstów powinny być przesłane w wersji graficznej (wskazany jest format .jpg lub .png, rozdzielczość minimum 300 dpi). W tekście należy wskazać dokładne miejsce zamieszczenia ilustracji.

Ilustracje powinny być zaopatrzone w dokładny opis, ze wskazaniem autora i pochodzenia ilustracji. Obowiązek zapewnienia praw do wykorzystania materiałów ilustracyjnych leży po stronie autora tekstu.

7. Recenzje

Informacje o recenzowanej publikacji należy podać na początku tekstu wg następującego układu:

  1. imię i nazwisko autora/autorów recenzowanej pracy (w przypadku pracy zbiorowej bądź edycji źródłowej imiona i nazwiska redaktorów lub wydawców występują po tytule pracy);
  2. kursywą pełny tytuł oraz (jeśli występuje) podtytuł według strony tytułowej;
  3. liczba tomów lub części w przypadku pracy wielotomowej (cyframi arabskimi);
  4. jeśli występują, nazwa serii wydawniczej prostym drukiem i numer tomu w ramach serii (cyframi arabskimi) w nawiasie;
  5. nazwa wydawnictwa;
  6. miejsce i rok wydania;
  7. liczba stron;
  8. ISBN lub ISSN.

W przypadku publikacji obcojęzycznych w nagłówku recenzowanej pracy dane bibliograficzne, tj. miejsce wydania, tom (np. „vol.”, „Bd.”, „т.”), zeszyt (np.  „iss.”, „H.”, „вып.”, „вип.”), skróty odnoszące się do autorów bądź wydawców (np. „ed.”, „hrsg. v.”, „bearb. v.”, „ред.”, „рэд.”) należy podać w języku recenzowanej publikacji (także w przypadku języka w alfabecie cyrylickim).

8. Instrukcje wydawnicze dla edycji źródła

W przypadku edycji źródłowych należy podać zasady, na podstawie których edycja została przygotowana. Rekomendowane jest stosowanie istniejących instrukcji wydawania źródeł historycznych:

  1. Instrukcja wydawnicza dla średniowiecznych źródeł historycznych, Kraków 1925;
  2. Instrukcja wydawnicza dla źródeł historycznych. Od XVI do połowy XIX wieku, red. Kazimierz Lepszy, Wrocław 1953;
  3. Adam Wolff, Projekt instrukcji wydawniczej dla pisanych źródeł historycznych do połowy XVI wieku, Studia Źródłoznawcze, t. 1: 1957, s. 155–181;
  4. Ireneusz Ihnatowicz, Projekt instrukcji wydawniczej dla źródeł historycznych XIX i początku XX wieku, Studia Źródłoznawcze, t. 7: 1962, s. 99–123; 
  5. Johannes Schultze, Richtlinien für die äußere Textgestaltung bei Herausgabe von Quellen zur neueren deutschen Geschichte, Blätter für deutsche Landesgeschichte, Bd. 98: 1962, s. 1–11; 
  6. Empfehlungen zur Edition frühneuzeitlicher Texte.

9. Cytowanie

a/ cudzysłów

 W tekście głównym i przypisach cytowane fragmenty innych prac, źródeł archiwalnych bądź edycji źródłowych należy zapisywać krojem prostym, biorąc całość w cudzysłów („…”). Należy zwracać uwagę na pojawianie się cudzysłowów wewnątrz innych cudzysłowów. Takie przypadki należy oznaczać w tekście tzw. cudzysłowami angielskimi: „… ‘…’ …”.  W tekście głównym źródła należy cytować w języku oryginału lub w tłumaczeniu (i wtedy w przypisie należy przytoczyć zapis oryginalny).

            b/ wyróżnienie odautorskie

     Wyróżnienia odautorskie w cytowanym tekście należy oznaczyć za pomocą pogrubienia oraz zaopatrzyć w stosowną informację z inicjałami autora, np.: „[wyróżnienie – P.K.]”.

10. Tytuły prac w tekście głównym i w przypisach

a/W tekście głównym i przypisach tytuły prac opublikowanych (monografii, prac zbiorowych, artykułów z czasopism, wydawnictw źródłowych itp.) należy oddać kursywą, a prosto prac skierowanych do druku lub pozostających w maszynopisie (z zaznaczeniem miejsca przechowywania). Jeśli fragment tytułu opublikowanej pracy oryginalnie zapisany został kursywą, przywołując go w tekście głównym lub w przypisie należy odwrócić ten zapis, tj. oddać ten fragment krojem prostym, natomiast pozostałą część tytułu kursywą.

Przykład:

Krzysztof Kwiatkowski, Prolog und Epilog temporis sanctis. Die Belagerung Kauens 1362 in der Beschreibung Wigands von Marburg, Zeitschrift für Ostmitteleuropa-Forschung, Jg. 57: 2008, H. 2, s. 238–254.

 

b/ W przypadku prac w językach posługujących się alfabetem innym niż łaciński (np. cyrylicą) należy stosować oryginalny alfabet.

Przykłady:

Сергей Полехов, Наследники Витовта. Династическая война в Великом княжестве Литовском в 30-е годы XV века, Москва 2015, c. 507.

Людмила Дубьева, “Отдаюсь науке совсем…”. И.И. Лаппо – профессор русской истории Тартуского (Юрьевского) университета в 1905–1918 гг., [in:] Балтийский архив. Русская культура в Прибалтике, т. 9, ред. Павел Лавринец, Вильнюс 2005, pp. 374–391.

c/ Tytuły prac niepublikowanych będących w obiegu naukowym należy zapisać krojem prostym.

Przykład:

Robertas Jurgaitis, Vilniaus seimelio veikla 1717–1795 m. (rozprawa doktorska, Vytauto Didžiojo universitetas), Kaunas 2007, s. 134.

11. Imiona i nazwiska osób

a/ Osoby wymieniane w tekście głównym należy podać z pełnym imieniem i nazwiskiem. Przy podawaniu kolejnym razem tej samej osoby (w odniesieniu do osób żyjących w XIX, XX i XXI w.) należy podać inicjał imienia i nazwisko.

b/ W przypisach każdorazowo przy wprowadzaniu nowej publikacji należy podać w pełnym brzmieniu imiona i nazwiska autorów, redaktorów, tłumaczy itd., nawet jeśli pojawili się oni już wcześniej przy okazji innej publikacji. Przy kolejnym powoływaniu się na tę samą publikację podaje się tylko inicjał imienia i pełne nazwisko autora.

12. Skróty

W tekście głównym i przypisach należy stosować ogólnie przyjęte skróty: r. – rok, roku; w. – wiek, wieku; a także: np., itp., itd., m.in., tj., etc.

 13. Daty

Daty w tekście i przypisach w pełnym brzmieniu należy zapisać cyfrowo, z zastosowaniem cyfr rzymskich dla miesięcy (np. 4 XII 1610 r.). Słownej nazwy miesięcy należy używać w przypadku, gdy nie jest podana data roczna (np. 6 sierpnia). Określenia „roku” i „wieku” należy skracać po liczbie, przed – należy zapisać w pełnym brzmieniu (np. „w 1618 r.”, „w XVIII w.”, „w roku 1943”, „w wieku XX”). Określenia typu: „lata trzydzieste”, „pierwsza połowa XVI w.” należy zapisywać słownie, a nie z użyciem cyfr. Podobnie w przypadku numeracji wojen lokalnych i światowych (druga wojna północna, pierwsza wojna światowa). Określenia odnoszące się do czasu (np. trzynastowieczny) należy oddać w pełnym brzmieniu.

 

II. Przypisy

1. Opis bibliograficzny

a/ imię (w pełnym brzmieniu) i nazwisko autora krojem prostym, tytuł monografii kursywą, ewentualny autor przekładu, tytuł ewentualnej serii wydawniczej krojem prostym oraz numer tomu w nawiasie, miejsce i rok wydania, strona lub zakres stron.

Przykład:

Jan Sziling, Polityka okupanta hitlerowskiego wobec Kościoła katolickiego 1939–1945. Tzw. okręgi Rzeszy: Gdańsk-Prusy Zachodnie, Kraj Warty i regencja katowicka (Badania nad Okupacją Niemiecką w Polsce, t. 11), Poznań 1970, s. 30–35.

b/ w przypadku konieczności zaznaczenia numeru wydania należy go umieścić po roku wydania, w górnym indeksie, bez spacji.

Przykład:

Eric Christiansen, The Northern Crusades, London 19972, s. 114–118.

c/ w przypadku wykorzystywania publikacji, które są reprintami wcześniejszych edycji, należy podać zapis publikacji pierwotnej oraz informację o reprincie.

Przykład:

Heinrich A. von Zastrow, Geschichte der beständigen Befestigung oder Handbuch der vorzüglichsten Systeme und Manieren der Befestigungskunst, Leipzig 1854 (reprint, wstęp i oprac.: Rudolf Schott, Osnabrück 1983).

 

2. Tytuły monografii cytowanych po raz pierwszy podawane są w pełnym brzmieniu wraz z ewentualnymi podtytułami oraz miejscem i rokiem wydania. Przy ponownym cytowaniu tworzymy zwięzły i logiczny incipit bez wielokropka. Cytując dzieło z poprzedniego przypisu, należy użyć skrótu „ibid.”. Gdy bezpośrednio po dziele danego autora cytowane jest kolejne jego dzieło, zamiast nazwiska autora należy zapisać: „idem”, „eadem”, „iidem”/„eidem” itp. Identyczne zasady powtórnego cytowania należy stosować przy artykułach opublikowanych w czasopismach, pracach zbiorowych, edycjach źródłowych itp.

Przykłady:

1 Roman Czaja, Miasta pruskie a zakon krzyżacki. Studia nad stosunkami między miastem a władzą terytorialną w późnym średniowieczu, Toruń 1999, s. 18–55.

2 Idem, Der Deutsche Orden als Stadtherr im Reich, in Preußen und in Livland, [in:] Die Ritterorden als Träger der Herrschaft: Territorien, Grundbesitz und Kirche, hrsg. v. Roman Czaja, Jürgen Sarnowsky (Ordines Militares. Colloquia Torunensia Historica, Bd. 14), Toruń 2007, s. 129–130.

3 Ibid., s. 135–140.

4 R. Czaja, Miasta pruskie a zakon krzyżacki, s. 22–23.

3. Cytowanie tomu zbiorowego lub edycji źródłowej - należy podać imię i nazwisko (krojem prostym) redaktora lub wydawcy w mianowniku, poprzedzone stosownym skrótem: „red.”, „wyd.”, „oprac.” itp. Cytując artykuł w pracy zbiorowej, między tytułem artykułu i tytułem tomu należy umieścić po przecinku „[in:]”.

Przykłady:

Kazimierz Wajda, W dobie zaboru pruskiego 1875–1918, [in:] Dzieje Towarzystwa Naukowego w Toruniu 1875–1975, t. 1, red. Marian Biskup, Toruń 1977, s. 99–110.

Zbigniew Hundert, Kilka uwag na temat chorągwi petyhorskich w wojskach Rzeczypospolitej w latach 1673–1683, [in:] Homo Militans, t. 2: W pancerzu przez wieki. Z dziejów wojskowości polskiej i powszechnej, red. Marcin Baranowski, Andrzej Gładysz, Andrzej Niewiński, Oświęcim 2014, s. 146–149.

4. Cytowanie artykułu opublikowanego w czasopiśmie - po imieniu i nazwisku (krojem prostym) autora oraz pełnym tytule (kursywą) należy umieścić po przecinku nazwę czasopisma zapisaną krojem prostym bez cudzysłowu, następnie oznaczenie numeracji ciągłej (np. „t.”, „R.” lub „nr”), po dwukropku rok wydania, następnie po przecinku numer zeszytu w ramach danego roku (w zależności od czasopisma skrót „nr” lub „z.”) oraz zakres stron. Jeśli czasopismo nie ma numeracji ciągłej (a ukazuje się więcej niż jeden numer/zeszyt w roku), wówczas w pierwszej kolejności należy zapisać rok, następnie po przecinku numer lub zeszyt.

Przykłady:

Jerzy Dygdała, Lwowska wyprawa króla Stanisława Leszczyńskiego w 1709 roku (czy zamierzano iść na pomoc Karolowi XII na Ukrainę?), Kwartalnik Historyczny, R. 126: 2019, nr 4, s. 657–687.

Joanna Orzeł, Prestiż, tradycja, władza – mit o trojańskim pochodzeniu we francuskiej historiografii przedoświeceniowej (rekonesans badawczy), Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Jagiellońskiego. Prace Historyczne, nr 146: 2019, z. 4, s. 715–734.

Michał Starski, Puck i Lębork. Dwa warianty kształtowania się wytwórczości garncarskiej w małych miastach Pomorza Gdańskiego w późnym średniowieczu, Kwartalnik Historii Kultury Materialnej, R. 67: 2019, nr 4, s. 399–414.

Seweryn Szczepański, Chomor sancti Adalberti (1249) a możliwości lokalizacji terenowej wybranych kościołów Pomezanii, Komunikaty Mazursko-Warmińskie, 2013, nr 1, s. 19–45.

Tomasz Jurek, Średniowieczny katalog biskupów poznańskich w Roczniku lubińskim ukryty, Studia Źródłoznawcze, t. 54: 2016, s. 51–58.

5. Cytowanie recenzji - należy podać najpierw imię i nazwisko (krojem prostym) autora recenzji, a następnie po przecinku wprowadzić skrót „[rec.]”, imię i nazwisko (krojem prostym) autora recenzowanej pracy, jej tytuł zapisany kursywą, krojem prostym tytuł czasopisma, w którym ukazała się recenzja oraz pozostałe informacje dotyczące czasopisma: numerację ciągłą, rok wydania, ewentualny zeszyt/numer w ramach roku, stronę lub zakres stron. Artykuł recenzyjny lub polemiczny mający własny tytuł należy cytować jak każdy artykuł opublikowany w czasopiśmie.

Przykłady:

Teresa Zielińska, [rec.] Andrzej L. Sowa, Świat ministrów Augusta II. Wartości i poglądy funkcjonujące w kręgu ministrów Rzeczypospolitej w latach 1702–1728, Kwartalnik Historyczny, R. 104: 1997, nr 4, s. 98–101.

Andrzej Kokowski, Joachim Zdrenka, Leksykon Krajny – czyli półprawdy historii regionu, Zapiski Historyczne, t. 84: 2019, z. 3, s. 205–214.

6. Cytowanie publikacji obcojęzycznych

Dane bibliograficzne - takie jak oznaczenie redaktora, wydawcy, tłumacza, autora wstępu itp. (np. „ed.”, „trans.”, „intro.”, „hrsg. v.”, „bearb. v.”), tom (np. „vol.”, „Bd.”, „Jg.”, „т.”), numer/zeszyt (np. „no.”, „№”, „H.”) i miejsce wydania, należy podać w języku cytowanej publikacji.

Przykłady:

Dieter Heckmann, Die Edition der Kulmer Stadtbücher, Hansische Geschichtsblätter, Jg. 137: 2019, s. 65–79.

Sven Ekdahl, Die Schlacht bei Tannenberg 1410. Quellenkritische Untersuchungen, Bd. 1: Einführung und Quellenlage (Berliner Historische Studien, Bd. 8), Berlin 1982, s. 100–110.

Karen Gram-Skjoldager, Haakon A. Ikonomou, Torsten Kahlert, Scandinavians and the League of Nations Secretariat, 1919–1946, Scandinavian Journal of History, vol. 44: 2019, no. 4, s. 454–483.

The Cambridge History of Scandinavia, vol. 1: Prehistory to 1520, ed. Knut Helle, Cambridge 2003.

Michael North, The Baltic: A History, trans. Kenneth Kronenberg, Cambridge–London 2015, s. 50–53.

Zigmantas Kiaupa, Miestai, [in:] Lietuvos Didžiosios Kunigaikštijos kultūra. Tyrinėjimai ir vaizdai, sud. Vytautas Ališauskas, Liudas Jovaiša, Mindaugas Paknys, Rimvydas Petrauskas, Eligijus Raila, Vilnius 2001, s. 354.

7. Skracanie często cytowanych edycji źródłowych, czasopism, wydawnictw zbiorowych, nazw instytucji (archiwa, biblioteki) - po raz pierwszy należy zapisać nazwę w pełnym brzmieniu, podając w nawiasie „dalej cyt.” i skrót, który będzie stosowany dalej.

Przykłady:

1 Das Ausgabebuch des Marienburger Hauskomturs für die Jahre 1410–1420, hrsg. v. Walther Ziesemer, Königsberg 1911 (dalej cyt. AMH), s. 179.

2 AMH, s. 257.

1 Archiwum Państwowe w Gdańsku (dalej cyt. APGd), Akta miasta Elbląga, sygn. 369,1/118, s. 184.

2 APGd, Akta miasta Elbląga, sygn. 369,1/1377, k. 43.

1 Archiwum Państwowe w Toruniu (dalej cyt. APT), Akta miasta Chełmna (dalej cyt. AMCh), sygn. 2807.

1APT, Akta miasta Torunia (dalej cyt. AMT), sygn. 4, s. 63–92.

3APT, AMT, Kat. III: Listy cechowe, sygn. 5042, [brak paginacji].

4APT, AMCh, sygn. 13, s. 47.

 

8. Cytowanie źródeł archiwalnych

a/ należy podawać ich dane krojem prostym w następującej kolejności: nazwa cytowanego aktu lub dokumentu (nadana przez autora lub oryginalna), miejsce i data powstania źródła, nazwa archiwum lub innej instytucji w oryginalnym języku i alfabecie, lokalizacja archiwum lub innej instytucji (jeśli nie stanowi ona części nazwy), nazwa zespołu archiwalnego, sygnatura, zakres kart lub stron.

b/w przypadku korespondencji, o ile to możliwe, należy podać nadawcę i odbiorcę listu, a także miejsce i datę jego powstania.

c/ w przypadku źródeł archiwalnych, które zostały omówione lub scharakteryzowane w tekście głównym, wystarczy rozpocząć zapis w przypisie od nazwy archiwum lub innej instytucji, podając nazwę zespołu archiwalnego, sygnaturę oraz zakres kart lub stron.

d/skróty nazw archiwów, innych instytucji oraz zespołów archiwalnych należy tworzyć od nazw oryginalnych.  

Przykłady:

1 W. Gorzeński do J.Z. Rybińskiego, 24 XI 1715, Biblioteka Narodowa w Warszawie (dalej cyt. BN), Biblioteka Ordynacji Zamoyskich (dalej cyt. BOZ), sygn. 875, s. 88.

2 Relacyja spotkania się podjazdu polskiego związkowego z wojskiem saskim pod komendą jenerała feldmarszałka Fleminga i z dywizyją JP wdy chełmińskiego między Wąchockiem i S. Krzyżem w dzień św. Jędrzeja, 30 XI 1715, BN, BOZ, sygn. 875, k. 68–68v.

3 J.Z. Rybiński do Aleksandra Pawła Sapiehy, marszałka wielkiego litewskiego, Puck, 12 IV 1715, Biblioteka Zakładu Narodowego im. Ossolińskich (dalej cyt. BOss.), sygn. 2665, k. 8.

Komunikat nr 1 Sekretariatu Wojewódzkich Kół Zachodnich Organizacji Monarchistycznej, 28 VIII 1925, Archiwum Państwowe w Toruniu, Akta miasta Torunia, sygn. 294.

Geheimes Staatsarchiv Preußischer Kulturbesitz, Berlin-Dahlem, XX. Hauptabteilung, Ordensbriefarchiv, Nr. 14025.

Geheimes Staatsarchiv Preussicher Kulturbesitz, Berlin-Dahlem, I. Hauptabteilung, Rep. 76 Kultusministerium IV, Sekt. 2, Abt. VIII, Nr. 1, Bd. 1, k. 9–10.

Uniwersał na seymiki poselskie przedsejmowe (dla województwa inflanckiego), Warszawa, 22 V 1780, Нацыянальны гістарычны архіў Беларусі, Мінск (dalej cyt. НГАБ), ф.1503, воп. 1, спр. 392, арк. 7.

 

9. Publikacje online - należy podać: imię i nazwisko (krojem prostym) autora, tytuł publikacji kursywą, ewentualny tytuł szerszego zasobu internetowego również kursywą, poprzedzony „[in:]”, adres strony internetowej, datę dostępu online w nawiasie kwadratowym.

Przykłady:

Danuta Kozioł, Tolkienowie z Gdańska, http://biskupiagorka.pl/tolkienowie-z-gdanska/ [dostęp z 20 VIII 2020 r.].

Józef Borzyszkowski, Organizacja Wojskowa Pomorza (1918–1920), [in:] Gedanopedia, https://www.gedanopedia.pl/gdansk/?title=ORGANIZACJA_WOJSKOWA_POMORZA_(1918%E2%80%931920) [dostęp z 20 VIII 2020 r.].

 

10. Publikacje opatrzone Digital Object Identifier (DOI) należy dołączyć do opisu bibliograficznego stosowny numer.

Przykład:

Carsten Jahnke, Hansische Kaufleute und deren Religiosität außerhalb ihrer Heimat, Zapiski Historyczne, t. 84: 2019, z. 1, s. 7–41, DOI: http://dx.doi.org/10.15762/ZH.2019.01.

 

III. Bibliografia

1. Instrukcja sporządzania bibliografii (teksty w alfabecie łacińskim i cyrylickim)

Wszystkie teksty przygotowane do publikacji należy zaopatrzyć w bibliografię sporządzoną według instrukcji opartej na zasadach Chicago Manual of Style. W przypadku prac w językach posługujących się alfabetem cyrylickim należy stosować oryginalny alfabet oraz podać transliterację danych bibliograficznych na alfabet łaciński zgodnie  z zasadami  transliteracji dla każdego języka ujętymi na stronie: https://www.translitteration.com/transliteration/en/russian/iso-9/ Bibliografia w każdym dziale powinna być w układzie alfabetycznym. W każdym dziale opisy idą najpierw w alfabecie łacińskim, a następnie w alfabecie cyrylickim.      

Przykłady:

Борщак, Ілько. Великий мазепинець Григор Орлик. Генерал-поручник Людовика XV (1742–1759). Ню-Йорк: Восьмий Курінь УПС ім. Григора Орлика, 1972. / Borŝak, Ìlʹko. Velikij mazepinecʹ Grigor Orlik. General-poručnik Lûdovika XV (1742–1759). Nû-Jork: Vosʹmij Kurìnʹ UPS ìm. Grigora Orlika, 1972.

Глінскі, Яўген. “Кастравіцкія герба ‘Вуж, інакш Байбуза’.” In Гербоўнік беларускай шляхты, vol. 8, part 2, 81–93. Мінск: НГАБ, 2024. / Hlinski, Âǔgen. “Kastravìckìâ gerba ‘Vuž, ìnakš Bajbuza’.” In Gerboǔnìk belaruskaj šlâhty, vol. 8, part 2, 81–93. Mìnsk: NGAB, 2024.

2. Układ bibliografii

Bibliografię należy sporządzać w układzie: archiwa z podanie wykorzystanych zespołów, źródła drukowane, opracowania, zasób internetowy (chodzi o informacje ze stron instytucji), artykuły, monografie pozyskane poprzez Internet powinny znaleźć się w dziale ,,Opracowania naukowe” z odpowiednim linkiem.  Możliwe są dodatkowe, inne działy i rozbudowywanie czterech działów podstawowych.

 3. Archiwa

a/należy podać nazwę archiwum oraz jej skrót w nawiasie okrągłym. W przypadku archiwów rosyjskich, białoruskich, ukraińskich należy podać nazwę w alfabecie cyrylickim, a po ukośniku w alfabecie łacińskim poprzez użycie strony do transliteracji alfabetów https://www.translitteration.com/transliteration/en/russian/iso-9/ (należy wybrać standard ISO-9 i odpowiedni język: rosyjski, białoruski, ukraiński itd.)

b/ należy podać wykorzystane źródła archiwalne z podaniem ich sygnatury, w przypadku dużej ilości źródeł z jednego archiwum przy wymienianiu należy zastosować średnik i wcięcie

Przykłady:

Нацыянальны гістарычны архіў Беларусі (НГАБ) / Nacyânalʹny gìstaryčny arhìǔ Belarusì (NGAB):

ф. 146, воп. 3, спр. 24, Справа Слуцкай камісіі для разбору правоў жыхароў г. Слуцка і ўладальнікаў князёў Радзівілаў. Ч. 7: Інвентары г. Слуцка і іншыя дакументы, 1557–1827 гг. / f. 146, vop. 3, spr. 24, Sprava Sluckaj kamìsìì dlâ razboru pravoǔ žyharoǔ g. Slucka ì ǔladalʹnìkaǔ knâzëǔ Radzìvìlaǔ. Č. 7: Ìnventary g. Slucka ì ìnšyâ dakumenty, 1557–1827 gg.;

ф. 1732, воп. 1, спр. 1, Актавая кніга Ашмянскага гродскага суда, 1650–1719 гг. /  f. 1732, vop. 1, spr. 1, Aktavaâ knìga Ašmânskaga grodskaga suda, 1650–1719 gg.

Archiwum Główne Akt Dawnych (AGAD), Archiwum Radziwiłłów, dział V, sygn. 10928, Orlicki Krzysztof, 1680 r.

Vilniaus universiteto biblioteka (VUB), F7-SZT, 1650, Smolensko vaivadijos žemės teismo dekretų protokolai, 1650 m.

4. Monografia z jednym lub wieloma autorami

Przykłady:

Gut, Paweł. Ustrój, organizacja i działalność sądownictwa patrymonialnego we wschodnich prowincjach Prus w latach 1740–1849. Studium z dziejów instytucji prawnej. Szczecin: Archiwum Państwowe w Szczecinie, Warszawa: Naczelna Dyrekcja Archiwów Państwowych, 2013.

Frost, Robert. The Oxford History of Poland-Lithuania, vol. 1: The Making of the Polish-Lithuanian Union, 1385–1569. Oxford: Oxford University Press, 2015.

Jóźwiak, Sławomir, Krzysztof Kwiatkowski, Adam Szweda and Sobiesław Szybkowski. Wojna Polski i Litwy z Zakonem Krzyżackim w latach 1409–1411. Malbork: Muzeum Zamkowe w Malborku, 2010.

 5. Źródła drukowane

Należy podac w układzie alfabetycznym, imię i nazwisko  osoby opracowującej źródło (prosto z zastoswaniem przecinka po nzawisku oraz po imieniu), z dopiskiem ed., tytuł (kursywą), wydawnictwo, miejsce wydania i rok wydania. W przypadku wydawnictw w alfabecie cyrylickim (i innym)  woryginalnym zapisie, a po ukośniku w transliteracji automatycznej poprzez stronę https://www.translitteration.com/transliteration/en/russian/iso-9/ (należy wybrać standard ISO-9 i odpowiedni język: rosyjski, białoruski, ukraiński itd.)

Przykłady:

Rachuba, Andrzej, ed. Metryka litewska. Rejestry podymnego Wielkiego Księstwa Litewskiego. Województwo wileńskie 1690 r. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1989.

Sobol, Walentyna, ed. Filip Orlik (1672–1742) i jego „Diariusz”. Warszawa: Wydawnictwo Uniwersytetu Warszawskiego, 2021.

Volumina legum, t. 4. Petersburg: Nakładem i drukiem Jozafata Ohryzki, 1860.

Археографический сборник документов, относящихся к истории Северо-Западной Руси, vol. 12. Вильна: Типография А. Г. Сыркина, 1900. / Arheografičeskij sbornik dokumentov, otnosâŝihsâ k istorii Severo-Zapadnoj Rusi, vol. 12. Vilʹna: Tipografiâ A. G. Syrkina, 1900.

Таїрова-Яковлєва, Тетяна, ed. Пилип Орлик і мазепинці. Джерела. Київ: Кліо, 2022. / Taïrova-Âkovlêva, Tetâna, ed. Pilip Orlik ì mazepincì. Džerela. Kiïv: Klìo, 2022.

 6. Rozdział lub inna część pracy zbiorowej

Przykłady:

Szultka, Zygmunt. “Granice i powierzchnia brandenbursko-pruskiej części Pomorza Zachodniego w latach 1648–1815.” In Eruditio et interpretatio. Studia historyczne, edited by Zbigniew Chodyła, 79–86. Poznań: Wydawnictwo Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu, 1997.

Chorążyczewski, Waldemar and Agnieszka Rosa. “Egodokumenty – egodokumentalność – analiza egodokumentalna – spuścizna egodokumentalna.” In Egodokumenty. Tradycje historiograficzne i perspektywy badawcze, edited by Waldemar Chorążyczewski, Arvydas Pacevičius and Stanisław Roszak, 11–21. Toruń: Wydawnictwo Naukowe UMK, 2015.

 7. Praca zbiorowa jako całość

Przykłady:

Manikowska, Halina, ed. Przeszłość w kulturze średniowiecznej Polski, vol. 2. Warszawa: Instytut Historii PAN, Wydawnictwo Neriton, 2018.

Traba, Robert, Katarzyna Woniak and Anna Wolff-Powęska, eds. ‘Fikcyjna rzeczywistość’. Codzienność, światy przeżywane i pamięć niemieckiej okupacji w Polsce. Warszawa, Berlin: Instytut Studiów Politycznych PAN, Centrum Badań Historycznych PAN w Berlinie, 2016.

8. Artykuł opublikowany w czasopiśmie

Przykłady:

Bykowska, Sylwia. “Ludzie bez ojczyzny? Kwestia ‘łączenia rodzin’ na tle sytuacji ludności rodzimej w latach pięćdziesiątych XX w. na przykładzie Gdańska.” Przegląd Historyczny 110/1 (2019): 73–105.

Braatz, Werner E. “Two Neo-Conservative Myths in Germany 1919–32: The ‘Third Reich’ and the ‘New State’.” Journal of the History of Ideas 32/4 (1971): 569–573.

Salmonowicz, Stanisław. “O toruńskim tumulcie z roku 1724.” Odrodzenie i Reformacja w Polsce 28 (1983): 161–184.

Rozynkowski, Waldemar. “Święci na pograniczu. O świętych w państwie Zakonu Krzyżackiego w Prusach.” Komunikaty Mazursko-Warmińskie (2006) issue 2: 187–193.

 9. Tekst tłumaczony z języka obcego

Przykłady

Rowell, Stephen C. Pogańskie imperium. Litewska dominacja w Europie Środkowo-Wschodniej 1295–1345. Translated by Grzegorz Smółka. Oświęcim: Napoleon V, 2017.

Arnold, Udo. “Prusy, Czechy i Rzesza – Karol IV a zakon krzyżacki.” Translated by Zenon H. Nowak. In Udo Arnold. Zakon krzyżacki. Z Ziemi Świętej nad Bałtyk, 181–203. Toruń: Uniwersytet Mikołaja Kopernika, 1996.

Matthews-Grieco, Sara F. “Ciało i seksualność w Europie w czasach Ancien Régime’u.” In Historia ciała, vol. 1: Od renesansu do oświecenia, edited by Georges Vigarello, translated by Tomasz Stróżyński, 149–208. Gdańsk: Wydawnictwo słowo/obraz terytoria, 2011.

Grice, Herbert P. “Logika a konwersacja.” Translated by Jadwiga Wajszczuk. Przegląd Humanistyczny 21/6 (1977): 85–99.

 10. Recenzja lub artykuł recenzyjny

Przykłady:

Cetwiński, Marek. Review of Gall Anonim – poeta i mistrz prozy. Studia nad rytmiką prozy i poezji w okresie antycznym i średniowiecznym, by Tomasz Jasiński. Kwartalnik Historyczny 125/1 (2018): 172–175.

Balcerek, Mariusz. “Sasi w Inflantach. O książce Grzegorza Szymborskiego.” Review of Wyprawa Fryderyka Augusta I do Inflant w latach 1700–1701 w świetle wojny domowej na Litwie, by Grzegorz Szymborski. Zapiski Historyczne 81/3 (2016): 151–165.

 11. Edycja źródłowa

Przykłady:

Dybaś, Bogusław, Paweł A. Jeziorski and Tomasz Wiśniewski, eds. Szlachta polsko-inflancka wobec przełomu. Materiały z dyneburskich akt grodzkich i ziemskich z lat 1764–1775. Toruń: Towarzystwo Naukowe w Toruniu, Instytut Historii PAN, 2018.

Radziwiłł, Karol S. Diariusz peregrynacji europejskiej (1684–1687). Edited by Adam Kucharski. Toruń: Wydawnictwo Naukowe UMK, 2011.

Piotr z Dusburga. Kronika ziemi pruskiej. Edited by Jarosław Wenta and Sławomir Wyszomirski. Kraków: Polska Akademia Umiejętności, 2007.

Kubicki, Rafał. “Wykaz czynszów i służb komturstwa człuchowskiego z 1446 roku wraz z inwentarzem koni, uzbrojenia i zapasów kuchni na zamku w Człuchowie.” Zapiski Historyczne 82/3 (2017): 109–126.

12. Praca dyplomowa

Przykłady:

Możdżeń, Julia. “Przedstawianie świata przez dziejopisarzy gdańskich na przełomie XV i XVI wieku.” PhD diss., Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu, 2014.

13. Zasób internetowy

Przykłady:

“Circulation of Knowledge and Learned Practices in the 17th-century Dutch Republic.” Accessed October 27, 2019. http://ckcc.huygens.knaw.nl/epistolarium

Steinborn, Bożena. “Kto się pomylił, a kto nawet kłamał?” Accessed October 27, 2019. http://wilanow-palac.pl/kto_sie_pomylil_albo_nawet_klamal.html

Fordham University. “Internet History Sourcebooks Project.” Accessed July 1, 2018. https://sourcebooks.fordham.edu/index.asp

W bibliografii, w przypadku tekstów opatrzonych Digital Object Identifier (DOI) należy podawać ten identyfikator według poniższego wzoru:

Jahnke, Carsten. “Hansische Kaufleute und deren Religiosität außerhalb ihrer Heimat.” Zapiski Historyczne 84/1 (2019): 7–41. http://dx.doi.org/10.15762/ZH.2019.01.

W przypadku prac opublikowanych w językach posługujących się alfabetami innymi niż łaciński (np. cyrylicą) należy podać w bibliografii wszystkie dane bibliograficzne transkrybowane na alfabet łaciński według transkrypcji angielskiej:

Polekhov, Sergey. Nasledniki Vitovta. Dinasticheskaya voyna v Velikom knyazzhestve Litovskom v 30-ye gody XV veka. Moskva: Indrik, 2015.

14. Instrukcja zamieniania części prac (przykładowe języki)

 

Język polski

Języki w alfabetach łacińskich

 

Język angielski

Języki cyryliczne

 

t.

(tom)

t.

(tomus)

        t.

т.

(том)

 

ks.

(księga)

vol.

(volumen)

    vol.

кн.

(книга \ кніга)

 

dz.

(dział)

sect.

(sectio)

sec.

отд. \ від. \ адз.\ секц.

отделение \ відділ \ аддзяленне \ секция \ секцыя

cz.

(część)

p.

(pars)

part

ч.

(часть \ частина \ частка)

z.

(zeszyt)

fasc. (fasciculus)

iss.

(issue)

Вып.\ вип.

(выпуск  \ випуск )

nr

(numer)

nr.

(numerus)

nr

№

(нумар \ номер)

k.

(karta)

fol.

(folium)

fol.

л. \ арк.

(лист \ ліст \ аркуш)

s.

(strona)

p.

(pagina)

p.

(page)

c.

(страница \ сторінка \ старонка)

kol.

(kolumna)

col. (columna)

ćol.

стб. \ стовп. \ сл.

(столбец \ стовпець \ слупок)



Wyszukiwanie

Wyszukiwanie

Przeglądaj

  • Lista archiwalnych numerów

Użytkownik

Użytkownik

Aktualny numer

  • Logo Atom
  • Logo RSS2
  • Logo RSS1

Informacje

  • dla czytelników
  • dla autorów
  • dla bibliotekarzy

Newsletter

Zapisz się Wypisz się

Język / Language

  • Deutsch
  • English
  • Język Polski
  • Українська
W górę

Akademicka Platforma Czasopism

Najlepsze czasopisma naukowe i akademickie w jednym miejscu

apcz.umk.pl

Partnerzy platformy czasopism

  • Akademia Ignatianum w Krakowie
  • Akademickie Towarzystwo Andragogiczne
  • Fundacja Copernicus na rzecz Rozwoju Badań Naukowych
  • Instytut Historii im. Tadeusza Manteuffla Polskiej Akademii Nauk
  • Instytut Kultur Śródziemnomorskich i Orientalnych PAN
  • Instytut Tomistyczny
  • Karmelitański Instytut Duchowości w Krakowie
  • Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego
  • Państwowa Akademia Nauk Stosowanych w Krośnie
  • Państwowa Akademia Nauk Stosowanych we Włocławku
  • Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa im. Stanisława Pigonia w Krośnie
  • Polska Fundacja Przemysłu Kosmicznego
  • Polskie Towarzystwo Ekonomiczne
  • Polskie Towarzystwo Ludoznawcze
  • Towarzystwo Miłośników Torunia
  • Towarzystwo Naukowe w Toruniu
  • Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
  • Uniwersytet Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie
  • Uniwersytet Mikołaja Kopernika
  • Uniwersytet w Białymstoku
  • Uniwersytet Warszawski
  • Wojewódzka Biblioteka Publiczna - Książnica Kopernikańska
  • Wyższe Seminarium Duchowne w Pelplinie / Wydawnictwo Diecezjalne „Bernardinum" w Pelplinie

© 2021- Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu Deklaracja dostępności Sklep wydawnictwa