Anna Maria van Schurman (1607-1678) - Ocellus Niderlandów - Usakiewicz, Joanna (Studia z Historii Filozofii, 2019)
Anna Maria van Schurman to niezwykle ceniona przez sobie współczesnych siedemnastowieczna uczona, poetka, malarka, władająca kilkunastoma językami. Pozostawiła po sobie utwory poetyckie, pisma prozą, obrazy i ryciny. Najbardziej znany jej tekst to poświęcona problemowi edukacji kobiet Dissertatio de ingenii muliebris ad doctrinam et meliores litteras aptitudine (1641). Napisała również: De vitae termino (1639) oraz dzieło Εὐκληρία seu Melioris partis electio (1673), w którym opisała swoje życie oraz przedstawiła obronę swego przystąpienia do labadystów. Anna Maria van Schurman prowadziła także rozległą korespondencję. Adresatami jej listów byli między innymi: André Rivet (1572-1651), Marin Mersenne (1588-1648), Pierre Gassendi (1592-1655), Jean-Louis Guez de Balzac (1597-1654). Bardzo istotną postacią w życiu Anny Marii van Schurman był kalwiński teolog, przeciwnik filozofii René Descartes’a, Gisbert Voetius (1589-1679). Dzięki niemu mogła studiować na Uniwersytecie w Utrechcie. Artykuł przedstawia sylwetkę Anny Marii van Schurman, zwracając szczególna uwagę na jej związki z filozofią, z którą zaczęła zapoznawać się w wieku lat 11 dzięki lekturze pism Seneki. Podstawą rozważań są materiały źródłowe o życiu Anny Marii van Schurman, jej pisma oraz wybrana korespondencja.