Nowy humanizm Jana Pawła II jako perspektywa dla współczesnej rzeczywistości szkolnej i wychowawczej

Katarzyna Olbrycht

DOI: http://dx.doi.org/10.12775/PCh.2013.024

Abstrakt


Współczesne życie społeczne, w tym – edukacja, charakteryzują się brakiem jasnej koncepcji człowieka. Praktyka społeczna wskazuje, że przyjmowanym najczęściej ideałem jest człowiek o wielu kompetencjach i kwalifikacjach przydatnych na rynku pracy. Jest to jednak człowiek niezainteresowany swoim rozwojem duchowym, świadomym wybieraniem wartości, refleksją o sensie i celu życia. Efektem jest egoizm, walka o pozycję, podatność na manipulację, motywacja konsumpcyjna. Autorka omawia i analizuje „nowy humanizm” – program wprowadzony przez Jana Pawła II jako odpowiedź na stan współczesnej kultury. Jan Paweł II podkreślał potrzebę odróżniania nowego humanizmu od humanizmu, jako coraz bardziej ogólnikowego i niezobowiązującego dziś hasła. „Nowy humanizm” łączy antropologię personalistyczną z chrześcijańskim humanizmem. Tekst kończy fragment poświęcony sposobowi wyjaśniania przez Jana Pawła II „nowego humanizmu” i płynącym stąd wnioskom dla praktyki wychowawczej.


Słowa kluczowe


antropologia personalistyczna; humanizm; humanizm chrześcijański; nowy humanizm

Pełny tekst:

PDF

##plugins.generic.alm.title##

##plugins.generic.alm.loading##

Metrics powered by PLOS ALM






ISSN 1505-6872 (print)
ISSN 2451-1951 (online)

Partnerzy platformy czasopism