Historia czasopisma

Geneza „Literatury Ludowej” jako periodyku poświęconego zagadnieniom folkloru wiąże się z XXXI Walnym Zgromadzeniem Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego, które odbyło się we wrześniu 1956 roku. W trakcie dyskusji zjazdowej podjęto wówczas decyzję o powołaniu do życia pisma, które w opinii uczestników Zgromadzenia przyczyni się do odnowy folklorystyki jako dyscypliny humanistycznej. Pierwszy numer tego czasopisma pod tytułem „Literatura Ludowa” ukazał się w roku 1957 pod redakcją Juliana Krzyżanowskiego. Pod redakcją tego badacza literatury, a zarazem nestora folklorystyki polskiej, ukazało się jedenaście roczników „Literatury Ludowej”, których koncepcja wydawnicza nawiązywała do zbiorów Kolbergowskich: kolejne zeszyty poświęcone więc były twórczości ludowej, tradycyjnym, wiejskim środowiskom folklorotwórczym, zwyczajom i tradycjom zachowanym w różnych regionach Polski. Trudności wydawnicze – od ówczesnej redakcji niezależne – sprawiły, że nr 4/6 rocznika 1967, który ukazał się dopiero w r. 1970, okazał się numerem ostatnim. W tej sytuacji, w porozumieniu z Julianem Krzyżanowskim, redakcję pisma przejął w 1972 roku Czesław Hernas, decydując się na istotną zmianę profilu periodyku, polegającą przede wszystkim na znaczącym rozszerzeniu pola badawczego o nowe, nie tylko chłopskie, środowiska folklorotwórcze, zwróceniu większej uwagi na współczesność, zainteresowaniu nowymi kontekstami, przede wszystkim kultury popularnej a także na uwzględnieniu najnowszych inspiracji metodologicznych. Ta otwarta i pojemna formuła „Literatury Ludowej” akceptowana i respektowana przez szeroki krąg stałych współpracowników a także autorów publikujących w niej swe teksty w sposób bardziej okazjonalny sprawiła, że pismo stało się pod jego kierunkiem właściwie swoistą instytucją życia naukowego i nieprzerwanie ukazuje się do dziś. Czesław Hernas kierował nim do śmierci (15.12.2003). Od numeru 3 R. 2004 funkcję redaktora naczelnego pełni Jolanta Ługowska.



Partnerzy platformy czasopism