„Nasze pokolenie Tamagotchi” – obraz dorosłości w polskich utworach rapowych

Martyna Pryszmont

DOI: http://dx.doi.org/10.12775/ED.2020.014

Abstrakt


Kultura hip-hop stanowi interesujące źródło uczenia się dla osób, które mają kontakt z wybranymi jej przejawami. Jest ona aktualna, żywa i dynamiczna, a jej właściwością jest to, iż bezpośrednio odnosi się do życia codziennego działają- cych w niej podmiotów. W niniejszym artykule autorka skoncentruje się na muzyce rap, która jest nośnikiem wielu istotnych opisów dorosłego życia we współczes- nym świecie. Rap posiada cechy zarówno muzyki, jak i poezji (Kukłowicz, 2014), a rapowanie jest formą rytmicznego wypowiadania się lub recytowania rymujących się słów przy określonym akompaniamencie (lub bez ścieżki dźwiękowej). Raperzy przybliżają problemy codziennego życia, dzięki połączeniu treści oraz tzw. flow, czyli rytmu i rymu, a także nawijki (Miszczyński, 2015). Autorka zainteresowa- ła się utworami rapowymi (hip-hopowymi) traktując je jako istotne teksty kultury popularnej, których przekaz posiada niewątpliwy potencjał andragogiczny. Są one przejawem aktywności twórczej dorosłych, a ich treści bezpośrednio odnoszą się do dorosłości. Przedmiotem swojej analizy uczyniła obraz dorosłości wyłaniający się z wybranych polskich utworów rapowych (por. Węcławek, Flint, Kleyff, Cała, Jaczyński, 2014). Przy czym głównym problemem badawczym było dla autorki na- stępujące pytanie: Jaki obraz dorosłości wyłania się z wybranych utworów muzyki rap? Autorkę zastanowiło również, jaki potencjał posiadają utwory rapowe dla ludzi dorosłych? Owa analiza wydaje się szczególnie interesująca i wartościowa w kontek- ście refleksji nad przestrzeniami uczenia się dorosłych. Podejmując tę problematykę, autorka zastosowała analizę dokumentów skoncentrowaną na utworach rapowych. Wyniki analizy ukazują, iż raperzy przedstawiają krytyczną diagnozę codziennego życia Polaków. Komentują rzeczywistość, odwołując się do indywidualnych do-świadczeń, a także zapośredniczają je z własnej grupy odniesienia lub wspólnoty, z którą się utożsamiają. Obraz dorosłości stanowi pewnego rodzaju mozaikę złożoną z tych różnych, opisywanych doświadczeń. Stanowią one jednocześnie przestrzenie uczenia się dorosłych, podejmujących próby budowania własnych światów życia.


Słowa kluczowe


kultura hip-hop; muzyka rap; dorosłość; edukacja

Pełny tekst:

PDF

Bibliografia


Appelt, K. (2004). Środkowa dorosłość – szanse rozwoju. Remedium, 4(134).

Benton, T., Craib, I. (2003). Filozofia nauk społecznych. Od pozytywizmu do postmodernizmu. Wydawnictwo Dolnośląskiej Szkoły Wyższej Edukacji TWP.

Brzezińska, A.I., Kaczan, R., Piotrowski, K., Rękosiewicz, M. (2011). Odroczona dorosłość: fakt czy artefakt? Nauka, nr 4.

Budrewicz, Z. (2013). Swobodnie nieść treść. Hip-hop w polonistyce gimnazjalnej.

W: B. Nieprorek-Szamburska, M. Wójcik-Dudek (red.), Nowe opisywanie świata. Li- teratura i sztuka dla dzieci i młodzieży w kręgach oddziaływania, nr 3004. Katowice: Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego.

Cimiński, P., Piórkowski, P. (2016). Młodzi ulicy i młodzi kreatywni. Idee, wartości, aspiracje. Stare Miasto: Wydawnictwo Witanet.

Czerka, E. (2007). Rodzinne uwarunkowania odraczania dorosłości u młodych mężczyzn. Kraków: Impuls.

Czerka, E. (2005). Niedorosłość czy dorosłość alternatywna. Rozważania w kontekście odraczania dorosłości. Teraźniejszość Człowiek Edukacja, nr 1(29).

Drygalska, E. (2014). Rapowe teologie: poszukiwania sacrum w polskim hip-hopie. W: M. Miszczyński (red.), Hip-hop w Polsce. Od blokowisk do kultury popularnej. Warszawa: Wydawnictwo Uniwersytetu Warszawskiego.

Dubas, E. (2001). Zmieniająca się dorosłość. Od dorosłości konwencjonalnej ku dorosłości subiektywnej. W: E. Przybylska (red.), Andragogiczne wątki poszukiwania fascynacje. Studia ofiarowane Prof. E.A. Wesołowskiej z okazji 50-lecia pracy pedagogicznej i naukowej. Toruń: Wydawnictwo UMK.

Erikson, E. (2004). Tożsamość a cykl życia. Poznań: Zysk i S-ka.

Gibbs, G. (2011). Analizowanie danych jakościowych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.

Glanc, Z. (2011). Obraz dorosłości w dobie ponowoczesnej. Mozaika wymiarów dorosłości. Edukacja Dorosłych, nr 1.

Jakubowski, W. (2006). Edukacja w świecie kultury popularnej. Kraków: Oficyna Wydawnicza „Impuls”.

Kaca, P. (2014). Hip-hop jako narzędzie resocjalizacji młodzieży. Gdynia: Wavae Res. Kleyff, T. (2014). Rzut oka wstecz. W: D. Węcławek, M. Flint, T. Kleyff, A. Cała,

K. Jaczyński (red.), Antologia polskiego rapu. Warszawa: Narodowe Centrum Kultury.

Kotowski, B. (2016). Język bunt tożsamość. Socjologiczno-antropologiczne studium empi-

ryczne subkultury młodzieżowej rap. Warszawa: Fabryka Druku.

Kudlińska-Chróścicka, I. (2019). Stawanie się osobą dorosłą w czasach płynnej nowoczesności w doświadczeniu wielkomiejskich młodych dorosłych. Przegląd Socjologii Jakościowej, t. 15, nr 4.

Kukłowicz, T. (2014). Raperzy kontra filomaci. Warszawa: Narodowe Centrum Kultury.

Lipska, A., Zagórska, W. (2011). „Stająca się dorosłość” w ujęciu Jeffreya J. Arnetta jako

rozbudowana faza liminalna rytuału przejścia. Psychologia Rozwojowa”, t. 16, nr 1.

Łukaszewski, B. (2015). Warszawski hip-hop w kontekście środowiska rodzinnego. Toruń:

Wydawnictwo Adam Marszałek.

Malewski, M. (1998). Teorie andragogiczne: Metodologia teoretyczności dyscypliny naukowej. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego.

Majewski, P. (2017). „Polska dla Polaków, nie żaden kurwa Ahmed”. Analiza narracji islamofobicznych w polskim rapie. Kultura Popularna, nr 3(53).

Majewski, P. (2015). Rap jako muzyka tożsamościowa: od czarnego getta do polskiego rop-nacjonalizmu, Sprawy Narodowościowe. Seria nowa, nr 47.

Marchow, M. (2004). Późna dorosłość – szanse rozwoju. Remedium, nr 6(136). Mastalski, A.S. (2014). Rap jako rodzaj współczesnej melorecytacji. W: M. Miszczyński

(red.), Hip-hop w Polsce. Od blokowisk do kultury popularnej. Warszawa: Wydawnictwo Uniwersytetu Warszawskiego.

Michalak, M. (2010). Hip-hop jako EDUtainment, czyli twórcza edukacja przez rozrywkę.

W: M. Kołodziejski (red.), Wielorakie wymiary twórczości codziennej w teorii i prak- tyce edukacyjnej. Płock: Wyd. PTINTPAP.

Miszczyński, M. (2014). Wstęp. Hip-hop w Polsce: od blokowisk do kultury popularnej. W: M. Miszczyński (red.), Hip-hop w Polsce. Od blokowisk do kultury popularnej. Warszawa: Wydawnictwo Uniwersytetu Warszawskiego.

Miszczyński, M. (2014), Hip-hop w Polsce. Od blokowisk do kultury popularnej. Warsza- wa: Wydawnictwo Uniwersytetu Warszawskiego.

Miszczyński, M., Tomaszewski, P. (2014). Buty Nike w służbie tożsamości: marki w pol- skim hip-hopie. W: M. Miszczyński (red.), Hip-hop w Polsce. Od blokowisk do kul- tury popularnej. Warszawa: Wydawnictwo Uniwersytetu Warszawskiego.

Pawlak, R. (2004). Polska kultura hip-hopowa. Poznań: Kagra.

Rapley, T. (2010). Analiza konwersacji, dyskursu i dokumentów. Warszawa: Wydawnictwo

Naukowe PWN.

Silverman, D. (2007). Interpretacja danych jakościowych. Warszawa: Wydawnictwo Na-

ukowe PWN.

Smykowski, B. (2004). Wczesna dorosłość – szanse rozwoju. Remedium, nr 2(132).

Węcławek, D., Flint, M., Kleyff, T., Cała, A., Jaczyński, K. (2014). Antologia polskiego rapu. Warszawa: Narodowe Centrum Kultury.

Źródła internetowe:

https://www.youtube.com/watch?v=odWxQ5eEnfE (otwarty 24.07.2020 r.)

https://sjp.pl/tamagotchi (otwarty 24.07.2020 r.)

https://pl.wikipedia.org/wiki/Tamagotchi (otwarty 24.07.2020 r.)

http://piwnyrap.pl/jak-zbudowany-jest-utwor-hiphopowy/ otwarty 30.07.2020 r.).

https://natemat.pl/304481,quebonafide-wrocil-do-dawnej-stylowki-raper (otwarty

08.2020 r.)


Refbacks

  • There are currently no refbacks.

Partnerzy platformy czasopism