Świętość księdza Józefa Sebastiana Pelczara w duszpasterskiej codzienności Sambora i Wojutycz – emanacja na pokolenia - Szczych, Jan (Teologia i Człowiek, 2024)
W roku 2024 mija sto lat od śmierci św. Józefa Sebastiana Pelczara, biskupa przemyskiego (1900–1924). Po otrzymaniu święceń kapłańskich w katedrze przemyskiej w 1864 r., ks. Pelczar został mianowany wikariuszem parafii w Samborze. Był to okres jego pierwotnej gorliwości, inspirowanej chęcią dalszej nauki w Wiecznym Mieście. Po powrocie ze studiów rzymskich, ks. dr Pelczar został ponownie posłany do pracy duszpasterskiej: najpierw do Wojutycz, a następnie znowu do Sambora. Jego drugi pobyt na parafiach ukazuje ks. dra Pelczara jako kapłana pokornego i posłusznego, który pomimo niedowartościowania z oddaniem pełnił zlecone mu obowiązki. Ks. Pelczar wiernie przestrzegał przyrzeczenia posłuszeństwa władzy duchownej i nie wytyczał sobie swojej życiowej drogi w Kościoła. Jako dobrze uformowany kapłan pokornie poddawał się projektom Opatrzności. Całe jego bogate życie słusznie uzasadnia, że proszącemu, Pan Bóg zawsze daje więcej łask, niż on sam oczekuje (zob. 2 Kor 9, 8).