Służba rodzinie w ramach chrześcijańskiej koncepcji państwa - Szulist, Janusz (Teologia i Człowiek, 2012)
Polityka prorodzinna oznacza priorytetowe zaangażowanie państwa na rzecz rodziny. Przyczyn aktywności państwa w tym zakresie jest bardzo wiele. Po pierwsze, misją władzy wynikającą z dobra wspólnego jest troska o zagwarantowanie integralnego rozwoju obywatelom i wspólnotom naturalnym. Po drugie, sposób funkcjonowania społeczności państwowej jest bezpośrednio zależny od charakteru życia rodzinnego. Po trzecie, rodzina posiada zasadniczy udział w dobrobycie narodowym. Poczynania państwa sprzeczne z interesem rodziny są działaniem autodestrukcyjnym, prowadzącym do rozpadu tkanki społecznej. Państwo w ramach polityki prorodzinnej nie może pominąć znaczenia Kościoła, co dotyczy dwóch zasadniczych kwestii. Po pierwsze, nauczanie społeczne Kościoła odwołuje się do konkretnych zagadnień życia rodzinnego. Magisterium zwraca uwagę na zagrożenia życia rodzinnego oraz wskazuje na zasady, których realizacja może sprzyjać przezwyciężeniu sytuacji kryzysowych. Po drugie, Kościół umożliwia zachowania sakramentalnego wymiaru życia rodzinnego. Małżeństwo sakramentalne jest elementem konstytuującym życie rodziny. Udział rodziny w życiu sakramentalnym Kościoła umożliwia skuteczny postęp na drodze doskonałości chrześcijańskiej. Podsumowując, trwanie chrześcijańskiego państwa jest zależne od istnienia rodziny w jej naturalnym wymiarze. Ów naturalny wymiar musi przy tym być zgodny z wolą Stwórcy.