Wstęp - Szulakiewicz, Władysława (Studia Paedagogica Ignatiana, 2016)
Mówienie i pisanie o historii jest przejawem tworzenia ciągłości tradycji, wyrażającym się w ukazywaniu określonych nurtów myślenia i działania w poszczególnych epokach. Można powiedzieć, używając słów Adama Asnyka zawartych w wierszu Do Młodych, że „Każda epoka ma swe własne cele”. Przypominanie ich (celów, ideałów) jest wyrazem pisania owej ciągłości historii idei, przy czym także idei edukacyjnych. Źródłem każdego działania jest myśl. Poszukiwanie genezy myśli ludzkiej, w tym myśli edukacyjnej, jest próbą odpowiedzi na pytanie: po kim dziedziczymy określone idee, zasady, wartości, kto jest ich twórcą i kontynuatorem? Tym samym, przy takim założeniu badań historycznych, zostaje potwierdzona słuszność przesłania, którego twórcą był Ralph W. Emerson, amerykański poeta i eseista, nazwany przez Adama Mickiewicz amerykańskim Sokratesem. R.W. Emerson przekonywał, że „Tylko ci, którzy budują na ideach, budują dla wieczności. Ten sam autor rozważając kwestie ważności instytucji społecznych był zdania, że „Żadna instytucja nie może być lepsza od swego twórcy” [1] R.W. Emerson, Myśli, Lublin 1997, s. 112.