Złamanie kręgu C7 o morfologii złamania wisielczego, leczone operacyjnie u 59-letniego chorego – opis przypadku - Siedlecki, Zygmunt; Hadzik, Kajetan; Woźniak, Jakub; Główczewska-Siedlecka, Emilia; Śniegocki, Maciej (Pielęgniarstwo Neurologiczne i Neurochirurgiczne, 2025)
Wstęp. Złamania wisielcze są rzadkim typem urazów kręgosłupa szyjnego, zwykle obejmującym kręgi C2. Jednak w wyjątkowych przypadkach mogą dotyczyć innych kręgów szyjnych, w tym C7. Cel. W niniejszym artykule przedstawiamy przypadek nietypowego złamania kręgu C7 o morfologii złamania wisielczego oraz opisujemy jego leczenie operacyjne. Opis przypadku. Przedstawiamy przypadek 59-letniego mężczyzny ze złamaniem kręgu C7 o morfologii przypominającej złamanie wisielcze, które typowo występuje w kręgu C2. Złamania wisielcze występują także najczęściej na skutek urazów przygięciowych, zaś w przypadku opisanego chorego, do złamania doszło w wyniku upadku. Złamanie zostało ono skutecznie leczone operacyjnie. Z dostępu przedniego wykonano stabilizację C6-C7-Th1. Dyskusja. Mechanizm niestabilności w opisanym w tej pracy złamaniu polega na oderwaniu się trzonu C7 od reszty kręgu i jego pozornym podwichnięciu się względem Th1. Dlatego jedynym leczeniem operacyjnym zapewniającym stabilizację takiego złamania jest zespolenie C6-C7-Th1, tak aby złamany kręg był zespolony zarówno z kręgiem powyższym, jak i poniższym. Wnioski. Chociaż złamania C7 mogą przypominać złamania wisielcze pod względem mechanizmu urazu, różnice anatomiczne i biomechaniczne są znaczące. Stabilizacja musi obejmować złamany kręg i zespalać go z kręgiem powyższym i poniższym. (PNN 2025;14(1):43–46)