Małoinwazyjne (przezskórne) techniki stabilizacji przeznasadowej jako postępowanie z wyboru w złamaniach kręgosłupa piersiowego i lędźwiowego - Siedlecki, Zygmunt; Śniegocki, Maciej (Pielęgniarstwo Neurologiczne i Neurochirurgiczne, 2022)
Wstęp. Techniki minimalnie inwazyjne stabilizacji przeznasadowej stały się bardzo powszechne i wydają się wypierać klasyczne techniki otwarte. Stabilizacja śrubami przeznasadowymi jest postępowaniem z wyboru w przypadku niestabilnych złamań pourazowych kręgosłupa lędźwiowego i piersiowego. Cel. Celem badania była odpowiedź, czy techniki otwarte są nadal stosowane w kontuzjach, czy też zostały całkowicie zastąpione przez MISS. Materiał i metody. W pracy przedstawiona została analiza chorych leczonych w latach 2017–2021 w Klinice Neurochirurgii, Neurotraumatologii i Neurochirurgii Dziecięcej w Collegium Medicum w Bydgoszczy Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. Wyniki. Na podstawie dokumentacji medycznej stwierdzono, że w każdym przypadku złamania urazowego w tym okresie zastosowano system małoinwazyjny. Według dokumentacji, ostatni przypadek zastosowania otwartej, klastycznej techniki operacyjnej w przypadku urazu miał miejsce w 2016 r. Zwrócono uwagę, że techniki przezskórne zdominowały leczenie operacyjne złamań kręgosłupa piersiowo-lędźwiowego i wyparły w naszym ośrodku techniki klasyczne, które stosowane są jedynie, w niektórych przypadkach w leczeniu nieurazowych kręgozmyków. Wnioski. Techniki przezskórne są więc obecnie postępowaniem z wyboru w stabilizacji urazów kręgosłupa w naszym ośrodku. Zastosowanie technik przezskórnych zmniejsza chirurgiczną traumatyzację tkanek (a jest to istotne aby nie powodować dodatkowej traumatyzacji i utraty krwi u chorych po urazach). Zwrócono uwagę, że zabiegi te wykonywane są przez neurochirurgów, którzy w procesie swojego nauczania stykali się częściej z technikami przezskórnymi i obecnie preferują tą metodę. Zastosowanie technik przezskórnych w urazach kręgosłupa ma istotny aspekt w zakresie pielęgniarstwa neurochirurgicznego, ponieważ pielęgnacja skóry okolicy operowanej polega na obserwacji kilku mniejszych ran (4–16), a nie jednej długiej rany (tak jak w technikach klasycznych), zaś rany te położone są bezpośrednio nad tytanowymi wierzchołkami śrub, co musi budzi czujność z punktu widzenia pielęgniarstwa neurochirurgicznego. (PNN 2022;11(1):3–7)