Funkcjonowanie pacjentów po udarze mózgu w okresie hospitalizacji - Królikowska, Agnieszka; Rusinek, Monika Barbara; Filipska-Blejder, Karolina; Ślusarz, Robert (Pielęgniarstwo Neurologiczne i Neurochirurgiczne, 2024)
Wstęp. Udary mózgu są nadal główną przyczyną niepełnosprawności ludzi dorosłych, zaburzając codzienne ich funkcjonowanie. Cel. Celem pracy była ocena funkcjonowania pacjentów po przebytym udarze mózgu. Materiał i metody. W badaniu wzięło udział 60 pacjentów po udarze mózgu, hospitalizowanych w Klinice Neurologii Szpitala Uniwersyteckiego nr 1 im. dr. Antoniego Jurasza w Bydgoszczy. Wykorzystano metodę sondażu diagnostycznego, natomiast narzędziami badawczymi były: kwestionariusz ankiety zawierający dane demograficzne, skala Barthel, Skala Depresji Becka, Skala Udaru Narodowego Instytutu Zdrowia (NIHSS). Wyniki. Według skali Barthel ponad połowa pacjentów (53%) wykazywała stan średnio ciężki, osoby w ciężkim stanie stanowiły 32% grupy, 15% stanowiły osoby z lekkim stanem — pacjenci samodzielni. Według Skali Depresji Becka większość osób badanych (73%) nie miało objawów depresji, lekkie objawy depresji zauważono u 17%. Według skali NIHSS średnia wyników wynosiła 3,13, najwięcej osób uzyskało od 0 do 4 punktów. Wnioski. Pacjenci po udarze mózgu byli zależni od pomocy innych lub byli całkowicie niewydolni w zakresie samoopieki i samopielęgnacji, nie wykazano znacznych zaburzeń emocjonalnych. Płeć nie wpływała na sprawność, samodzielność i stan neurologiczny pacjentów. Wraz z wiekiem samodzielność i stan neurologiczny pacjentów istotnie ulegał pogorszeniu. Mieszkańcy wsi przejawiali większy deficyt samoopieki i samopielęgnacji oraz gorszy stan neurologiczny. Pacjenci aktywni zawodowo wykazywali się najwyższą sprawnością, osoby na rencie/emeryturze sprawnością najniższą. Niski poziom wykształcenia wpływał negatywnie na sprawność pacjentów po udarze mózgu. Osoby w związku małżeńskim funkcjonowały lepiej niż pacjenci samotni. (PNN 2024;13(2):54–61)