Postępowanie z zaparciami u pacjentów neurochirurgicznych - Turan, Nuray; Kaya, Hatice (Pielęgniarstwo Neurologiczne i Neurochirurgiczne, 2014)
Zaparcie to jedno z częstszych powikłań i jednocześnie poważny problem obserwowany u pacjentów leczonych w klinikach neurochirurgii. Pielęgniarka neurochirurgiczna odgrywa bardzo istotną rolę w diagnostyce i przeciwdziałaniu zaparciom. U pacjentów neurochirurgii możliwe jest przeciwdziałanie zaparciom za pomocą właściwej diagnozy, dzięki której unika się zażywania niepotrzebnych leków oraz zmniejsza skutki uboczne ich stosowania. Pielęgniarka w tym zakresie rozpoznaje nawyki opróżniania jelit, osłuchuje ruchy jelit, wykonuje badanie palpacyjne brzucha w kierunku rozdęcia, stosuje właściwe i miarodajne narzędzia diagnostyczne. Najważniejszymi działaniami podejmowanymi przez pielęgniarkę w celu przeciwdziałania zaparciom są: zwiększanie ilości przyjmowanych przez pacjenta płynów, zwiększanie częstotliwości jego ruchów, mobilizowanie pacjenta do ćwiczeń, zwiększanie ilości przyjmowanego błonnika oraz stosowanie zaleceń farmakologicznych lekarza. Zaparcie u pacjentów neurochirurgii jest powikłaniem, któremu można przeciwdziałać dzięki kompleksowej diagnostyce oraz skutecznym działaniom pielęgniarskim. Celem tego opracowania jest w szczególności podkreślenie, jak ważnym symptomem u pacjentów neurochirurgii jest zaparcie oraz jak ważna jest diagnostyka pielęgniarska. (PNN 2014;3(2):81–87)