Zastosowanie modelu adaptacyjnego Callisty Roy w opiece nad chorym ze stwardnieniem rozsianym – opis przypadku - Rosińczuk, Joanna; Kołtuniuk, Aleksandra; Górska, Magdalena; Uchmanowicz, Izabella (Pielęgniarstwo Neurologiczne i Neurochirurgiczne, 2015)
Wstęp. Stwardnienie rozsiane (Sclerosis Multiplex — SM) jest przewlekłą chorobą centralnego układu nerwowego, która charakteryzuje się stanem zapalnym i utratą osłonki mielinowej wokół aksonu. W wyniku rozsianego procesu demielinizacyjnego u pacjentów chorujących na SM obserwuje się wiele różnorodnych objawów prowadzących do zmian w funkcjonowaniu zarówno w aspekcie biologicznym, jak i psychospołecznym. Umiejętne przygotowanie pacjenta do znalezienia optymalnego sposobu radzenia sobie z chorobą, a także zachowania samodzielności i radości życia jest niezbędnym elementem procesu terapeutycznego chorych na SM. Cel. Próba zastosowania modelu adaptacyjnego Callisty Roy w opiece nad pacjentką chorującą na stwardnienie rozsiane, czyli: — wykazanie przydatności holistycznego modelu adaptacyjnego Callisty Roy w opiece nad przewlekle chorym, — przygotowanie pacjenta do radzenia sobie z problemami wynikającymi z choroby w oparciu o proces pielęgnowania opracowany zgodnie z założeniami modelu C. Roy. Opis przypadku. Studium przypadku 69-letniej pacjentki ze stwardnieniem rozsianym zostało opracowane na podstawie analizy dokumentacji medycznej (kart informacyjnych ze szpitali), przeprowadzonego wywiadu z pacjentką oraz bezpośredniej obserwacji. Dyskusja. Model pielęgnowania oparty na teorii Callisty Roy okazał się bardzo przydatny w procesie pielęgnowania przewlekle chorego z SM, ponieważ zagwarantował pacjentce zaspokojenie jej potrzeb bio-psycho-społecznych, ale także dał możliwość nabycia umiejętności radzenia sobie z problemami wynikającymi z choroby. Wnioski. Proces pielęgnowania oparty na teorii Callisty Roy wymaga od pielęgniarki rozpatrywania pacjenta i jego problemów w sposób zindywidualizowany i całościowy. Struktura modelu zapewnia kompleksowe świadczenie usług pielęgniarskich i gwarantuje ciągły kontakt z pacjentem. Jest to szczególnie ważne w dobie technicyzacji we współczesnej medycynie. (PNN 2015;4(3):121–129)