Zespół niespokojnych nóg w praktyce pielęgniarskiej - Chełminiak, Łukasz; Siemiński, Mariusz; Skrzypek-Czerko, Marcelina; Roszmann, Anna (Pielęgniarstwo Neurologiczne i Neurochirurgiczne, 2018)
Zespół niespokojnych nóg (choroba Willisa-Ekboma, Restless Legs Syndrome — ang. RLS/WED) jest jedną z ważniejszych przyczyn zaburzeń snu. Jest sensomotoryczną dysfunkcją neurologiczną, bardzo powszechną, a jednocześnie zbyt rzadko diagnozowaną. Charakteryzuje się przymusem poruszania kończynami, połączonym z nieprzyjemnymi odczuciami usytuowanymi „głęboko wewnątrz kończyn dolnych” ustępującymi po podjęciu aktywności fizycznej i zaprzestaniu odpoczynku. Nie wszyscy pacjenci wymagają leczenia farmakologicznego. W sytuacji, gdy objawy nie są bardzo nasilone, wystarcza jedynie obserwacja i działania niefarmakologiczne. Inni chorzy, z objawami utrudniającymi codzienne życie, wymagają podjęcia leczenia farmakologicznego. W zależności od nasilenia objawów, leczenie może być tymczasowe i doraźne lub ciągłe. Z uwagi na fakt, iż zespół niespokojnych nóg może występować w różnych chorobach (choroba Parkinsona, pacjenci dializowani, pacjenci z chorobami psychicznymi i kardiologicznymi, kobiety w ciąży), ważne jest, aby pielęgniarki o różnych specjalizacjach znały zagadnienia dotyczące objawów, radzenia sobie z nimi, zasady stosowania zalecanego leczenia, które w przypadku RLS może się wiązać z wieloma działaniami niepożądanymi. Opieka pielęgniarska jest niezwykle ważna w procesie diagnostyczno-terapeutycznym zespołu niespokojnych nóg. (PNN 2018;7(4):166–172)