Stwierdzanie śmierci mózgu a zadania pielęgniarki w opiece nad potencjalnym dawcą narządów i jego rodziną - Haor, Beata; Wróblewska, Sylwia; Daszuta, Klaudia; Daszuta, Dominik (Pielęgniarstwo Neurologiczne i Neurochirurgiczne, 2019)
Wstęp. Transplantologia to najmłodsza i uznawana za najtrudniejszą dziedzina medycyny zajmująca się przeszczepianiem narządów. Cel. Celem pracy jest analiza zadań pielęgniarki w opiece nad dawcą narządów po stwierdzeniu śmierci mózgu oraz propagowanie idei transplantologii. Opis przypadku. Pacjentka lat 52 przyjęta do szpitala na oddział neurochirurgiczny po doznanym urazie czaszkowo-mózgowym. Tomografia komputerowa głowy wykazała stłuczenie mózgu, złamanie kości pokrywy czaszki, obecność niewielkiej ilości powietrza w jamie czaszki. Bezpośrednio po przyjęciu chora splątana, przytomna, niechętnie odpowiadająca na pytania, bez niedowładów z krótkotrwałym napadem drgawek. Na oddziale neurochirurgii wdrożono leczenie przeciwobrzękowe i przeciwpadaczkowe. Po włączeniu leczenia nastąpiła przejściowa poprawa, po czym wtórnie narastająca niewydolność mózgu i pnia mózgu z głęboką śpiączką mózgową. Chora została przekazana do dalszego leczenia w Oddziale Intensywnej Terapii. Dyskusja. Transplantacja narządów polega na ich pobraniu od dawcy i wszczepieniu biorcy. Dawcą może być zarówno osoba żywa (jeżeli chodzi o narządy parzyste lub fragment wątroby, a także tkanki i komórki) i zmarła, która za życia nie wyraziła sprzeciwu na pobranie narządów po swojej śmierci. Nadrzędną zasadą w tym przypadku jest stwierdzenie śmierci mózgu, czyli potwierdzenie zgonu pacjenta skutkujące zmianą celów terapeutycznych. Wnioski. Transplantologia jest interdyscyplinarną dziedziną medycyny, której sukcesy warunkowane są współpracą wielu profesjonalistów. Pielęgniarka bierze aktywny udział w pracach zespołu od momentu kwalifikacji dawcy narządów, przez transplantację, aż po opiekę nad pacjentem po przeszczepie. Uczestniczy również w budowaniu atmosfery sprzyjającej dobrym kontaktom z rodziną potencjalnego dawcy. (PNN 2019;8(3):124–132)