Zmienne kliniczne i socjodemograficzne a poziom wsparcia społecznego u osób ze stwardnieniem rozsianym - Dymecka, Joanna (Pielęgniarstwo Neurologiczne i Neurochirurgiczne, 2019)
Wstęp. Stwardnienie rozsiane (SM) jest przewlekłą, postępującą neurologiczną chorobą, która może prowadzić do znacznej niepełnosprawności. Istotnym zasobem w radzeniu sobie z SM i innymi chorobami przewlekłymi jest wsparcie społeczne. Cel. Celem badań było określenie związku pomiędzy zmiennymi klinicznymi i socjodemograficznymi a wsparciem społecznym u osób z SM. Materiał i metody. W badaniu wykorzystano Rozszerzoną Skalę Niewydolności Ruchowej (EDSS), Skalę Niepełnosprawności Neurologicznej Szpitala Guy (GNDS) oraz Berlińskie Skale Wsparcia Społecznego Grupę badaną stanowiło 137 osób ze zdiagnozowanym SM. Wyniki. Spostrzegane wsparcie społeczne nie jest powiązane ze zmiennymi klinicznymi, takimi jak niepełnosprawność czy objawy choroby. Wykazano jednak związek między zapotrzebowaniem na wsparcie a niepełnosprawnością neurologiczną i niektórymi objawami (m.in. zaburzeniami poznawczymi, zaburzeniami nastroju i problemami jelitowymi). Kobiety, osoby pozostające w związku małżeńskim, mające dzieci i będące w lepszej sytuacji finansowej odczuwały większe wsparcie społeczne. Kobiety również potrzebują większego wsparcia i częściej go szukają. Wnioski. Spostrzegane wsparcie społeczne u osób ze stwardnieniem rozsianym jest w mniejszym stopniu związane ze zmiennymi klinicznymi, a bardziej z socjodemograficznymi, takimi jak płeć, stan cywilny lub posiadanie dzieci. Spośród badanych rodzajów wsparcia społecznego zapotrzebowanie na wsparcie było najsilniejzwiązane z cechami choroby. Osoby zmagające się z niepełnosprawnością i poważniejszymi objawami potrzebują pomocy w codziennym funkcjonowaniu, a także wsparcia emocjonalnego. Jest to również związane z potrzebą profesjonalnego wsparcia ze strony lekarzy, psychologów i pielęgniarek. (PNN 2019;8(4):148–156)