Wpływ zaburzeń afatycznych na jakość życia pacjentów po udarze niedokrwiennym mózgu - Zielińska, Jolanta; Zieliński, Marek; Ślusarz, Robert (Pielęgniarstwo Neurologiczne i Neurochirurgiczne, 2020)
Wstęp. Udary mózgu często powodują dysfunkcje w odbiorze i nadawaniu mowy, które mogą mieć charakter afazji lub dyzartrii. Zaburzenia te mogą prowadzić do niepełnosprawności, która narzuca choremu ograniczenia, doprowadza nawet do całkowitego rozpadu ról i więzi społecznych. Cel. Głównym celem pracy była ocena wpływu rodzaju i stopnia zaburzeń afatycznych na jakość życia pacjentów po udarze niedokrwiennym mózgu. Materiał i metody. Badania przeprowadzono na Oddziale Neurologicznym Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego we Włocławku. Do badań zakwalifikowano 68 pacjentów z zaburzeniami afatycznymi i rozpoznanym udarem niedokrwiennym mózgu. Badanie przeprowadzono za pomocą metody sondażu diagnostycznego. Polegało ono na ocenie pacjentów za pomocą ogólnodostępnego narzędzia diagnostycznego SODA — Skala Oceny Dynamiki Afazji oraz wystandaryzowanego narzędzia jakim jest Kwestionariusz WHOQOL-BREF autorstwa Krystyny Jaracz. Wyniki. Dokonując oceny wpływu stopnia afazji na jakość życia zaobserwowano istotną statystycznie różnicę w ogólnej jakości życia u pacjentów z afazją całkowitą (p = 0,012), znacznego (p = 0,012) i średniego stopnia (p = 0,031). W samoocenie stanu zdrowia istotną statystycznie różnicę stwierdzono tylko u pacjentów z afazją całkowitą (p = 0,048). W dziedzinie fizycznej, psychologicznej i środowiskowej istotną statystycznie różnicę zaobserwowano u pacjentów z afazją znacznego stopnia (p = 0,05). Wnioski. Wykazano że rodzaj i stopień zaburzeń afatycznych ma wpływ na jakość życia pacjentów. Każdy rodzaj afazji pogarsza ogólną jakość życia, a dodatkowo afazja motoryczna i sensoryczna negatywnie wpływa na funkcjonowanie w dziedzinie psychologicznej. Wykazano również, że im bardziej zaawansowany stopień zaburzeń afatycznych tym gorsza ogólna jakość życia, samoocena stanu zdrowia oraz gorsze funkcjonowanie w dziedzinie fizycznej, psychologicznej i środowisku. (PNN 2020;9(3):108–113)