Claude Lévi-Strauss, Jacques Lacan i czarownictwo - Żerkowski, Michał (LUD. Organ Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego, 2019)
Relacje łączące antropologię kulturową Claudeʼa Lévi-Straussa z psychoanalizą Jacquesa Lacana, nie doczekały się do tej pory w literaturze antropologicznej krytycznej analizy. Tymczasem opublikowane w 1949 roku prace poinformowanego psychoanalitycznie Lévi-Straussa odegrały kluczową rolę w Lacanowskim „powrocie do Freuda” w duchu językoznawstwa strukturalnego. Dokładniejsze badanie tych tekstów, jak również centralnych koncepcji antropologii strukturalnej i psychoanalizy lacanowskiej, uwzględniające nie tylko historyczny rozwój tych ostatnich, ale także ich etnograficzne i kliniczne źródła, rodzi zasadnicze pytania o falsyfikowalność, spójność, moc wyjaśniającą oraz prawdopodobieństwo strukturalistycznycznych hipotez. Kierunek inspiracji był określony i prowadził zawsze od strukturalizmu antropologicznego do psychoanalitycznego, przy czym ten pierwszy formowany był w oparciu o nieuzasadnione analogie, faktograficzne nieścisłości i nadmierne generalizacje, a ten drugi dodatkowo o manipulacje obecne zarówno w pismach Freuda, jak i Lacana.